Max Joling
Wie ben ik?
Ik schrijf objectieve journalistieke stukken en subjectieve columns kenmerkend met een scherpe toon en eigen schrijfstijl. Een influencer met een bereik van gemiddeld 120.000 personen per maand en meer dan 26.000 volgers via social media. Daarnaast bedenk ik social media strategieën voor bedrijven / (opkomende) talenten en werk ik selectief op het gebied van marketing en communicatie voor bedrijven.
Durven en doen
Niets gaat vanzelf - je zult er iets voor moeten doen en daarvoor moet je ook bepaalde stappen dúrven zetten. Door jezelf te blijven ontwikkelen ben je ook in de toekomst verzekerd van succes. Ik ben bereid mee te werken aan interviews mits het medium, het onderwerp en de vragen mij aanspreken. Schroom niet om mij te mailen.

Ervaringen

Na een aantal opleidingen te hebben gevolgd en voor bazen te hebben gewerkt, ben ik in 2013 zelf mijn bedrijf begonnen nadat ik al werkzaam was voor een aantal vrienden met een eigen bedrijf die een website nodig hadden – ik begon als programmeur en maakte ook een start in de journalistiek.

Anno 2019 heb ik een bereik van 120.000 unieke lezers per maand en via social meer dan 26.000 volgers. Ik organiseer af en toe ‘voor de leuk’ een evenement welke binnen no-time is uitverkocht en houdt verricht nog selectief het onderhoud aan websites voor mijn bevriende klanten. Ook heb ik een aantal geautomatiseerde ZZP-programma’s waarbij de waardering is terug te zien in het aantal klanten.

Video- en fotografie vind ik ook erg leuk om te doen wat ik vooral als hobby blijf doen met de achterliggende gedachte dat het leuk blijft door daar niet per se commercieel mee bezig te zijn.

Jaarlijks ontvang ik vele verzoeken tot samenwerking of medewerking waarbij ik de keuze heb gemaakt om alleen nog dergelijke verzoeken te beantwoorden wanneer ik daar op in wil gaan. Samenwerkingen en/of medewerkingen ‘voor de eer’, naamsvermelding of anderzijds zonder vergoeding sla ik bij voorbaat met alle respect over omdat ik op jaarbasis al aan een aantal projecten mijn medewerking belangeloos verleen.

In de media

Columns

Column: Alles is op

De energie is op. De tramadol is op. En de paracetamol was op. Alles is op: dit liedje van Samson en Gert draai ik nu maar even op de achtergrond terwijl ik dit schrijf.

Maandag heb ik nieuwe tramadol besteld, mijn voorraad was sinds gistermiddag op. De apotheek krijgt morgen pas nieuwe voorraad binnen waarna zij de medicatie komen bezorgen. Zal ik misschien hun complete voorraad hebben opgemaakt? En ja, bezorgen. De energie is helaas nihil te noemen. Ik kan even niets meer. Dit kán komen doordat ik nu weer begin met eten en drinken. Ik krijg onder andere weer meer suikers binnen.

Maar, acht minuten wandelen met Tino is al een opgave: wanneer ik rechtsomkeert maak om terug naar huis te gaan, kan ik eigenlijk al niet meer. Alhoewel ik altijd zo vrij ben om mijn auto pál voor de deur te zetten bij de apotheek, is dat nu zelfs een te grote opgave. Het gaat nu even niet.

In november runde ik Almere Nieuws en verrichtte daarnaast nog voor 36 uur aan andere activiteiten. Ook draaide ik een uitverkochte maar vooral stressvolle bingo. Zes uur slaap per nacht. Dat was mijn ritme, mijn leven. Of dat te zwaar is voor mij? Nee, totaal niet.

Mijn vriendinnetje Ebru Umar, wie kent haar niet, omschreef mij ooit in één van haar columns. Energie voor 1000. Ja, dat ben ik. Hóe Ebru mij omschrijft – ik zou het niet anders kunnen verwoorden (zie de afbeelding onder deze column).

Het mooie is, en dat hoor ik terug via de feedback van mijn lezers, is dat mijn schrijfstijl vlot leest. Diegenen die de inleiding van mijn nieuw te publiceren boek hebben gelezen, spraken er ook over met veel lof. Dit is dankzij Ebru: dankzij haar feedback ben ik nog sterker geworden in mijn schrijven.

Een soort ‘op les bij de beste columniste van Nederland’. Zij schreef en schrijft niet voor niets voor Theo van Gogh, GeenStijl, Powned, Metro, Libelle en al wat niet. Dankzij haar heb ik overigens ook mogen werken met een bloedverwant van Van Gogh. Erg bijzonder. Ik heb iets aangeraakt van Theo, een bloedverwant van Vincent. Ik heb aan de muur een één op één nagemaakte Sterrennacht hangen. Een peperdure investering, maar ik had het er voor over. Ook het wachten was het meer dan waard: het duurde zeven weken totdat deze werd afgeleverd vanuit Duitsland. Met de hand nagemaakt door vakkundigen en door diegenen die de rechten hebben om dat te mogen doen.

Wat ik met Vincent heb? Dat vertel ik later nog wel eens in een column.

Terug naar het begin van dit bericht: vriendinnetje Jescica heeft net nieuwe paracetamol gebracht om de tijd door te komen tot ik weer nieuwe tramadol heb. Net nieuwe ingenomen, de vorige paracetamol had ik voor het laatst vannacht rond 04.00 uur. Wel een vooruitgang om zo lang zonder medicatie te kunnen. Komende dinsdag heb ik weer een nieuw onderzoek in het ziekenhuis.

En oja. Jescica bracht appels mee, ook daar had ik zin in. Helaas kon ik deze niet afhappen met mijn nieuwe tanden dus was ik genoodzaakt deze in stukjes te snijden. Zo jammer weer. Ik ben liever lui dan moe. Vreemdgaan zal ik ook nooit doen, veel te lui voor.

Tot horens.

Column: Proefkonijn

Helaas is er nog geen goed vooruitzicht met betrekking tot mijn gezondheid. De huisarts blijft maar gissen met wat de extreme pijn in mijn buik zou kunnen veroorzaken. Obstipatie bleek het niet te zijn, ook een maagbacterie is uitgesloten en nu wil zij mij verwijzen naar een maag-darm-leverarts voor een onderzoek naar glutenintolerantie. En dat terwijl anderen, die net als ik een maagverkleining heb gehad, sterk denken aan een acnes-buikwandpijnsyndroom omdat zij zich herkennen in mijn klachten. De huisarts van het gezondheidscentrum in Parkwijk weigert echter hiervoor contact op te nemen met een bariatrisch arts met de reden ‘dat niet zomaar te kunnen zonder eigen onderzoek te hebben verricht’. 

Een eerste verwijzing voor een buikecho bleek verkeerd geadresseerd te zijn en een tweede bevatte verkeerde informatie. Toen ik een verwijzing kreeg voor het onderzoek naar de maagbacterie, bleek dit een verwijzing te zijn naar een centrum die überhaupt niet eens meer bestond. Slordige administratie. Ook bij herhaalrecepten voor medicatie moet ik helaas drie keer nabellen omdat een recept bijvoorbeeld naar een telefoonnummer wordt gefaxt of het recept totaal onleesbaar aankomt bij de apotheek. 

Toen ik vrijdagavond de huisartsenpost belde om te vragen of zij een recept morfine konden klaarzetten, bleek de eerder gegeven morfine niet in mijn dossier te staan. Zelfs niet de morfine die ik anderhalve week geleden daar nog heb opgehaald. Ook bloeduitslagen en andere onderzoeken bleken onvindbaar. Vreemd, je zou verwachten dat een huisarts je dossier bijhoudt?

Enfin, ik ben dus het proefkonijntje van de huisarts en ik betaal er ook nog voor. Gezien de klachten in december zijn ontstaan, is het sowieso al een prijskaartje van twee keer het eigen risico á 385 euro per kalenderjaar. Ik vul de zakken van onder meer mijn huisarts. Ik betaal haar boodschappen en misschien ook nog wel haar vakantie. Ik kan het gelukkig ophoesten, maar als ik iemand financieel zou moeten onderhouden, help ik liever iemand uit de schuldsanering in plaats van iemand sponsoren om wellicht ooit in Overgooi te kunnen gaan wonen.

Voorop staat dat ik niet de enige ben met deze ervaring bij dit gezondheidscentrum, gezien de reacties op een eerdere column. Ook andere gezondheidscentra in Almere, die vallen onder Zorggroep Almere, zorgen volgens de reacties voor onvrede. De service is een ramp – na anderhalf uur teruggebeld worden door een doktersassistente om vervolgens te horen krijgen dat je de eerstvolgende werkdag wordt teruggebeld door de huisarts. Mits de huisarts niet al vervroegd weekend aan het vieren is. Online een afspraak maken? Dan kun je pas na anderhalve week terecht. 

Volgens de teammanager van Zorggroep Almere, waar ik een gesprek mee heb gehad na mijn eerdere column en indienen van een klacht, blijkt ‘personeelstekort’ de oorzaak te zijn. Volgens haar is dat een landelijk probleem. Oorzaak van de drukte misschien, maar het lijkt mij sterk dat dit ook de oorzaak is van alle gemaakte fouten tot nu toe? Mede dankzij één van de fouten kon ik een week langer wachten voor het onderzoek naar de maagbacterie. Een interne klacht wordt vaak onder de pet geschoven. Er wordt niets mee gedaan. Voor kennisgeving aangenomen en verworpen. Doordat ik sinds vorig jaar ook werkzaam ben voor een zorgverzekeraar weet ik gelukkig af van het bestaan van de Nederlandse Zorgautoriteit en het Tuchtcollege. Er leiden meer wegen naar Rome. De verkeerde verwijsbrieven gebruik ik als een kladje voor mijn klachten.

Spijtig genoeg, na vier weken is er dus nog geen oorzaak van de klachten. Niet zo heel gek, gezien er nog amper onderzoek is verricht. Ondanks twee tramadol in combinatie met paracetamol, heb ik afgelopen nachten niet kunnen slapen. Uiteindelijk natuurlijk wel in slaap gevallen, door de bijwerkingen van de medicatie. Lichtelijk geslapen met hevige pijn.

Maandag is de huisarts weer aanwezig. Maandag stap ik over naar Medi-Mere op aanraden van lezers. Bij Medi-Mere zouden de huisartsen wèl liefde voor hun vak en de patiënten hebben. Ik ben benieuwd, ik blijf optimistisch en hoopvol. 

Column: Goede voornemens

Goede voornemens bestaan bij mij uit doelen die ik dit jaar zou willen bereiken. Voor mij is het totaal zinloos om goede voornemens te hebben als stoppen met roken, meer bewegen, afvallen of naar de sportschool gaan. Al deze goede voornemens bevatten eigenschappen die berusten op uitstelgedrag. En van uitstel komt afstel. 

Zo had ik in 2015 de maagverkleining als doel, publiceerde ik in 2016 het boek daarover, behaalde ik in 2017 mijn rijbewijs en ging ik in 2018 op mijzelf wonen. In 2019 richtte ik mijn huis compleet nieuw in, kocht ik een nieuwe auto en zocht ik een baan voor ‘er bij’ vanwege de vele vrije tijd en verveling. De doelen zijn bereikt dankzij de motivatie en welwillendheid. 

Enfin, de doelen van 2020. Al langer heb ik het idee om een receptenboek te willen uitbrengen. Niet zo zeer om de nieuwe Rudolf of Hugo te willen worden of haute cuisine frikandellen bekendheid te willen geven, maar meer omdat ik denk dat mijn verhaal interessant zou zijn. In combinatie met mijn creativiteit en de door lezers omschreven lekkere schrijfstijl die ik zou hebben, kan het project slagen. Ik hoef er geen slaatje uit te slaan en verkoop de boeken tegen fabrieksprijs zoals mijn eerdere boeken, omdat ik het allang een bijzondere eer vind wanneer mensen het boek zouden kopen. Net als dat mensen ooit de door mij ontworpen kleding kochten en natuurlijk alle lezers die mijn stukken lezen. Ik hecht meer waarde aan waardering dan aan poen. 

Als kind was ik een moeilijke eter: qua groenten lustte ik alleen spinazie á là creme en bloemkool en at daarnaast voornamelijk frituur of simpele pasta bestaande uit de pasta, blokjes boterhammenworst of gehakt in combinatie met saus zonder stukjes. Onder meer het slechte eetpatroon creëerde overgewicht wat leidde tot een maagverkleining in 2015. Vervolgens ben ik mijn smaak opnieuw aan het ontdekken en lust ik zelfs paprika, spruitjes, prei, erwtensoep, rauwe en gebakken zalm, makreelsalade, vrijwel alle sushi en nog tal van gezonde(re) maaltijden. Ik volg masterclasses via YouTube om het vervolgens na te maken. 

Ik merkte dat het er voornamelijk aan lag dat eten vroeger verkeerd werd bereid: groenten werd altijd geprakt met aardappelen en overgoten met jus, het maakte niet uit wat voor groente het was. De bereiding blijkt de grootste magie. Vind je iets niet lekker, zorg dan dat het lekker wordt. Ook ben ik nuchterder geworden over het proeven van nieuwe maaltijden – vind ik iets niet lekker, dan spuug ik het gewoon weer uit. Zo proefde ik een aantal maanden geleden alsjovis. Het was geen succes, maar heb het wel even geproefd. Blauw kaas bleek ook niet mijn ding.

Een grote ambitie, maar ik ben een ambitieuze jongen. Wil je iets bereiken, dan moet je de brutaliteit hebben om stappen te durven ondernemen. In het verleden ging ik wel eens op mijn bek daardoor, maar dat zijn goede leermomenten. Het grootste gevaar door dit goede voornemen kenbaar te maken, is dat er bewijs van is ontstaan. Reden genoeg om het doel voor dit jaar te bereiken.

Mark my words. To be continued.

Column: Het jaar van

Het jaar 2019 was een jaar waarbij ik al direct tijdens de jaarwisseling, klokslag twaalf uur, door had dat het huidige huwelijk beëindigd moest worden. Bewust stilgehouden om medelijden waar ik op dat moment niet op zat te wachten, te vermijden. In goed overleg uit elkaar. Het jaar waarin ik in maart solliciteerde bij een zorgverzekeraar als baan voor ‘erbij’ vanwege de vele tijd die ik over had en mij verveelde. Deze baan heeft er voor gezorgd dat ik qua vaardigheden nóg sterker ben geworden. Positief.

Het jaar waarin ik even in de knoop zat met mijzelf omdat letterlijk ál mijn interesses begonnen te veranderen. Maar dan ook álles. Ik snapte niet meer waarom ik bepaalde dingen niet meer leuk vond en ‘onbekende’ dingen leuk begon te vinden. Van smaak met betrekking tot het eten tot de smaak van muziek. Ook op emotioneel gebied kan ik mijzelf beter uiten, ik ben een prater geworden. Dat ik opener en gevoeliger ben geworden, is wellicht wel te merken geweest in mijn columns en posts op social media. Dat hoop ik althans. Politieke interesses zijn veranderd en ook verkies ik inmiddels de bioscoop boven een avond in de kroeg. De periode van dronken zijn begin ik steeds meer achter mij te laten, het is leuk maar wordt zwaarder. Iets met ouder worden, misschien?

Het jaar waarin ik een nieuwe auto kocht, mijn huis compleet nieuw inrichtte en mijn neefje groter zag worden (inmiddels anderhalf) waar ik trots op ben. Ik ben peetoom. Daardoor is mijn kinderwens vele malen sterker geworden, wat ook te danken is aan vriendin en collega Jescica die ik in april ontmoette en inmiddels  bij één van mijn beste vrienden hoort. Ook haar kinderen dragen bij aan het versterken van mijn kinderwens. In het voorjaar mag ik een nichtje verwelkomen. Het jaar waarin ik in de zomer een nieuwe relatie kreeg maar toch, niet zo heel lang geleden, weer strandde. Helaas. Deze jongen heeft mij daarentegen wèl enorm veel geleerd en heeft een plekje in mijn hart. Herinneringen die ik koester. De grootste steun zal altijd mijn chihuahua Tino blijven. Vraag ik even om iemand zijn hand omdat ik daar behoefte aan heb, dan krijg ik een poot waar ik vele malen gelukkiger mee ben.

Ook is 2019 het jaar waarin ik besloot een punt te zetten achter mijn ‘carrière’ in de Sinterklaasperiode, wel blijf ik nog de bingo’s doen. Ook dacht ik er lang over na, van maart tot november, om te stoppen met Almere Nieuws. Een zware gedachtengang. Het werd eentonig. De naamsbekendheid is soms lastig omdat je vaak niets te vertellen hebt (mensen kennen je al), wanneer je uit eten gaat en je naam doorgeeft wordt je steeds vaker nog net niet als VIP behandeld en merkt dat je bekeken wordt door andere eters. Hoe moet je dan ooit nog met een date uit eten gaan? Of met familie die je het liefst verbergt uit je ó zo publiekelijke leven? Terwijl het ook positieve kanten heeft: als ik wil kan ik naar binnen bij elk evenement, alhoewel ik daar bijna nooit gebruik van maak. Ik ben geen profiteur. Mijn doel is om ooit televisie te mogen maken, misschien zet ik daar in 2020 wel de eerste stap voor. Iedereen weet immers dat het in mij zit, ik een sterke mimiek heb, geen mensenvrees heb en dusdanig creatief ben om unieke televisie te maken. Uiteindelijk besloot ik om door te gaan met Almere Nieuws omdat ik door had dat dit bedrijf puur geluk is. Dat het mij is gelukt om inmiddels meer dan 35.000 volgers te hebben en jaarlijks 1.7 miljoen unieke lezers te mogen verwelkomen op de website. Wie overkomt dat? Ik ben ál deze 1.7 miljoen mensen en 35.000 volgers enorm dankbaar. Ook wordt ik selectief gevraagd door andere media of zij mij mogen interviewen. Om wie ik ben. Het voelt speciaal dat men een interviewer inpland en daarbij een hele fotoshoot op zet voor mij. Voor Max Joling. Almere Nieuws is inmiddels een begrip in de stad. Volgens mij kent bijna iedereen inmiddels ook wel mijn naam, en velen mijn gezicht. De negatieve kanten neem ik dan maar voor lief, ik kies er zelf voor.

Het jaar eindigde helaas met een flinke klap op het gebied van de gezondheid. Enorme krampen in mijn buik waarbij zelfs een ambulance met sirenes kwam aanrijden doordat ik in foetushouding verkrampt op de bank lag – ik kon niéts meer. Morfine was de tijdelijke oplossing. Inmiddels zit ik qua medicatie een stapje lager, aan de tramadol. Men heeft het vermoeden dat het een maagbacterie is, en wanneer het dat niet is volgt er een verwijzing naar de maag-darm-leverarts voor onder meer een test voor glutenintolerantie. Enorme pijn aan het eind van het jaar. Ik was vandaag de laatste klant van dit jaar bij de apotheek. Door deze gezondheidsproblemen heb ik wel de bevestiging gekregen dat mijn vrienden, èchte vrienden zijn.

Vannacht luidt ik het nieuwe jaar in zonder alcohol. Enige positieve is dat ik dan eens wèl weet wat er zich na 00.15 uur afspeelt. Voorgaande jaren was ik binnen no-time de weg kwijt. Ik ben zelfs een keer naar bed gedragen. Vanavond staan er hapjes op tafel en probeer er ondanks de pijn en medicatie toch van te genieten. Samen met papa, mama, Tino en mijn kat Pip die bij mijn ouders woont (groter huis, dan is afstand doen óók liefde). Hopelijk duurt het niet al te lang meer voordat medici mijn gezondheidsproblemen kunnen verhelpen. Een stap in die richting kán deze week nog worden gezet – ik heb hoop.

Ik wens jou als lezer een fijne jaarwisseling en hopelijk wordt 2020 zowel mijn jaar als jouw jaar. Dank voor het lezen!

Column: Vriendschappen

Om eerlijk te zijn heb ik maar een handje vol vrienden. Daar heb ik bewust voor gekozen. Hoe vaak hoor je immers niet dat iemand weer eens is gebruikt of dat iemand vooral een eenzijdig gevoel heeft bij een bepaalde vriendschap? Dat heb ik ook ervaren in het verleden. Ik weet precies wat ik aan dit handje vol vrienden heb en ik kan je vertellen: het zijn èchte vrienden.

Vrienden die letterlijk dag en nacht voor mij klaar staan. Toen het ooit slecht ging met de relatie, werd ik dezelfde avond nog opgehaald om de gedachte te verzetten. Zit ik in geldnood? Dan kan ik binnen no-time geld lenen – natuurlijk wel met heldere afspraken wat ik zelf ook natuurlijk zou doen. Ben ik ziek? Dan zijn er vrienden die mijn hond willen uitlaten, de boodschappen willen doen. Daar ben ik de afgelopen weken door mijn gezondheid zeker dankbaar voor geweest. Andersom zou ik natuurlijk exact hetzelfde doen. Niet te vergeten is dat ruzies natuurlijk ook horen bij vriendschap, zonder ruzies heb je geen goede vriendschap.

Met bepaalde familieleden heb ik bewust gebroken omdat het niet klikt. Geforceerd contact werkt nooit, zelfs niet wanneer het bloedverwanten zijn. Als het om het begrip ‘kennissen’ gaat, heb ik er wèl een heleboel: kennissen zie ik als personen die je ook redelijk vaak ziet en spreekt, maar geen onderwerpen bespreekt die dichtbij komen. Tussen kennissen en vrienden zit een groot verschil. Op vrienden kun je bouwen en kennissen niet. Gelegenheidsmensen.

Met mijn vrienden onderneem ik natuurlijk ook leuke activiteiten naast het de hele dag door praten via WhatsApp: naar de bioscoop, samen shoppen maar ook gewoon gezellig bij elkaar op de bank zitten. Er hoeft niet eens een zinnig gesprek gevoerd te worden. Vrienden zijn ook ‘de hele wereld’ voor mij, daar waar ik zakelijk keihard ben. Ik doe alles voor vrienden en hecht er waarde aan om vriendschappen zo veel mogelijk invulling te geven.

Zo heb ik afgelopen week eindelijk iets gevonden waar ik al langer naar zocht: een vriendenboekje voor volwassenen. Hartstikke leuk. De nostalgie van vroeger en een stuk volwassener qua inhoud. Zo kunnen vrienden wat serieuzere informatie daarin zetten in plaats van de kinderachtige vragen uit het vriendenboekje in de jeugd. Vele kennissen (dus geen vrienden) vroegen ook direct waar ik dit vriendenboekje had gekocht, het blijkt dus dat ik niet de enige ben die dit een verrijking in zijn leven zou vinden. Het vriendenboekje is te bestellen op Bol.com, ik vond het mijn geld meer dan waard want ik zie het als een verrijking voor de vriendschappen die ik heb. Zo bouw je ook herinneringen op.

Het ‘gekke’ is dat er twee vrienden tussen zitten die ik maar een aantal keren per jaar zie. Zo heb ik een vriend die op een cruiseschip werkt en maar beperkt in Nederland is – deze jongen ken ik al sinds 2007 en weet praktisch alles over mij. Nog een andere vriendin die ik graag bij haar naam noem, Ebru Umar, zie ik niet vaak. Wel praten wij bijna dagelijks met elkaar en heeft zij ook invloed op mij als één van de weinigen. Adviezen neem ik negen van de tien keer direct over. Een warm mens, alhoewel velen door haar columns een verkeerd beeld creëren over Ebru. Wij lijken op elkaar. Natuurlijk heb ik ook vrienden die ik wèl vaak zie. Zo heb ik een vriendin die praktisch hetzelfde is als ik: zelfs haar interieur is nagenoeg identiek aan van dat van mij. Zij is een kopie van mijzelf en noemt mij de aangetrouwde homo. Ik keur het goed. Wij zijn tevens collega’s waardoor wij elkaar bijna dagelijks zien en zorgen voor elkaars motivatie.

Tot slot heb ik nog twee vrienden die ouder zijn dan 50: de één heeft ongeveer de leeftijd van mijn oma terwijl ik met hem om ga alsof het een leeftijdsgenoot is. Ergens vind ik dat bizar maar onwijs tof. De ander is een vrouw waar ik ook op zakelijk gebied mee samenwerk – tevens zie ik dat als een enorme verrijking voor deze vriendschap.

Komende tijd ga ik heerlijk aan de slag met mijn vriendenboekje, ik kan niet wachten om de foto’s te zien die er in worden geplakt want natuurlijk is er ook plaats voor een foto door diegenen die er in mogen schrijven. Heerlijk nostalgisch. 

Column: Zorgverzekeringen

Mijn geheim van dit jaar is toch wel dat ik sinds eerder dit jaar aan de slag ben gegaan bij een zorgverzekeraar. Ik had veel vrije tijd over wat je natuurlijk kunt opvullen met gamen en shoppen, maar ik verveelde mij. Dan kies ik er  voor om mijn tijd anders in te delen en ook mijzelf nog verder te ontwikkelen dan waar ik nu al ben. Het salaris gebruik ik voor de plezieruitgaven als uit eten gaan, shoppen en andere leuke dingen.

Een dienstverlenende functie waarbij je klanten helpt bij vragen over hun zorgverzekering, meedenkt in hun zorgbehoefte en welke verzekering daar dan uiteindelijk bij past. Een heerlijk baantje waarbij je naast soms moeilijke gesprekken te moeten voeren met klanten die boos zijn, je ook veel leuke klanten spreekt en ook veel waardering krijgt. Vorige maand hielp ik bijvoorbeeld een mevrouw die vanaf januari honderden euro’s zal gaan besparen.

Enfin, zo met het eind van het jaar geef ik natuurlijk vooral veel informatie die belangrijk kunnen zijn voor jouw keuze voor volgend jaar! Laten we voorop stellen dat de meeste zorgverzekeraars allereerst hun bestaande verzekerden willen helpen en behouden, dus dat je absoluut niet vanwege deze column voor deze zorgverzekeraar moet kiezen waar ik verbonden aan ben, maar mijn kennis is natuurlijk gebaseerd op de informatie van deze zorgverzekeraar. Of deze informatie ook voor jouw huidige zorgverzekeraar geldt, zul je dan even zelf uit moeten zoeken! Je bent vrij in je keuze voor het komende jaar.

Je zou natuurlijk ook kunnen gaan vergelijken op vergelijkingswebsites als Independer of Pricewise, echter toont deze áltijd de goedkoopste zorgverzekering wat in de toekomst negatief voor je uit kan pakken als je niet naar de inhoud hebt gekeken. Kijk naast prijs dus ook naar inhoud.

Wellicht kun je deelnemen aan een collectiviteit van je werk, gemeente of patiëntenvereniging. Daarbij krijg je vaak vergoedingen op maat en korting. Met zo’n collectiviteit krijg je een korting variërend van 2,5 procent tot 3,5 procent op je basisverzekering en op de aanvullende pakketten kan deze korting stijgen tot 10 procent. Je kunt navragen bij je werkgever of zij een collectiviteit hebben bij een zorgverzekeraar, mogelijk zijn de kortingen dan nog hoger. 

Ook zijn er verschillende soorten basisverzekeringen: de meeste mensen kiezen voor een naturaverzekering maar daarnaast heb je de keuze voor een restitutieverzekering of de budget-basisverzekering. Let op dat je bij die laatste voor de meeste zorg maar naar een beperkt aantal ziekenhuizen. Is een ziekenhuis gecontracteerd? Dan is de vergoeding 100 procent en anders maximaal 75 procent. Je eigen risico betaal je natuurlijk wel. Het Flevoziekenhuis is gecontracteerd, dus je zou voor de budget-basisverzekering kunnen kiezen.

Het verschil met de standaard-basisverzekering is al 9,50 euro per maand. Wanneer je bijvoorbeeld gebruik kunt maken van een collectiviteit met xx% korting wordt je premie nog slechts 111,89 euro per maand in plaats van het tarief van 125,45 euro met de standaard-basisverzekering. Een besparing van 13,56 euro per maand dus 162,72 euro per jaar. Een flinke besparing.

Ook gezinsleden mogen in veel gevallen meeprofiteren van de korting via jouw collectiviteit. Ben je verzekerd via de ouderenbond KBO-PCOB, dan ontvang je naast je fysiobehandelingen uit je aanvullende verzekering nog extra behandelingen vanuit je collectiviteit. Voor veel ouderen een welkome aanvulling lijkt mij.

Wanneer je elk jaar door je eigen risico heen gaat en af en toe hoge rekeningen ontvangt, heb je bij vele zorgverzekeraars de keuze om het gespreid betalen eigen risico aan te zetten. Hiermee betaal je de 385 euro over het gehele jaar (vaak 10 termijnen á 38,50 euro per maand) en ontvang je het teveel betaalde geld natuurlijk gewoon weer terug. Ikzelf heb dat ook ingesteld, het lijkt een soort abonnement en krijg ieder jaar vrolijk geld terug. Voelt toch ergens als een cadeautje ondanks dat het mijn eigen geld al was.

Wil je nog wat langer de tijd hebben om na te denken, dat kan natuurlijk tot en met 31 december wanneer je overstapt. Zeg je echter je huidige zorgverzekering dit jaar nog op, dan heb je nog tot 31 januari de tijd om je aan te melden bij een nieuwe zorgverzekeraar. Je zorgverzekering gaat dan met terugwerkende kracht in. Besparen op je zorgverzekering kan altijd, maar wèl met de juiste tips waar je ook daadwerkelijk wat aan hebt!

Column: Uitgeschakeld

Uitgeschakeld. Sinds zondag heb ik te maken met hevige buikkrampen wat dinsdagavond eindigde in het oproepen van een ambulance die dan ook met sirenes aan kwam rijden. Dán duren minuten lang. Heel lang. Ik lag inmiddels in foetushouding en verging van de pijn.

Er werd aangeraden om naar de spoedeisende hulp te gaan, wèl met eigen vervoer. Door de ambulancebroeders werd ik in de auto van mijn vader gehesen en bij het ziekenhuis werd ik naar de spoedeisende hulp gesleept. Je zou denken dat je dan snel geholpen zou worden maar, helaas. Ik kon anderhalf uur wachten. Is de wachttijd voor spoedeisende hulp altijd zó lang? Tevens nooit geweten dat mijn prioriteit alsnog lager stond dan patiënten op de spoedeisende hulp die lachend binnen komen met een allergische reactie. De enige afleiding die ik had was een bekende Nederlander die net als ik alsmaar zat te wachten op de spoedeisende hulp. We deelden de onvrede.

De pijn is vergelijkbaar met wanneer je met een scheermes horizontaal over je buik zou snijden. En dat dan continu. Niet prettig.

Er bleken gelukkig geen ontstekingen te zijn in mijn buik en ook bleken mijn darmen naar behoren te werken. Een dag later bleek uit een buikecho ook weer dat mijn darmen inderdaad prima werkte, ik geen galstenen heb en met mijn alvleesklier alles in orde is. Vanwege slordigheidsfouten door de huisarts bij Gezondheidscentrum Parkwijk duren de vervolgonderzoeken allemaal veel te lang, ook mede doordat telefonistes die in opleiding zijn nog niet over de juiste kennis beschikken. Via een bandje hoor je eerst dat er zo’n 22 wachtenden voor je zijn en vervolgens wordt je na twee en een half uur teruggebeld. Medicatie is tot 17.00 uur af te halen, wordt om 16.40 uur even medegedeeld. Langsbrengen kon niet, door de eerdere medicatie was zelf rijden ook geen optie. Ach, gelukkig moest ik die avond toch weer naar de huisartsenpost. Het eigen risico is er immers toch al doorheen.

Zelfs een verwijzing voor de buikecho bleek eerst onjuist te zijn en een verwijzing met de goede informatie werd naar de verkeerde zorgverlener gestuurd. Voor het corrigeren van de verwijzing werd ook nog een consult gerekend. Ik vind het de medische maffia. De klachtbrief naar verschillende organisaties is gelukkig al geschreven en een inschrijfformulier voor een andere huisarts is al verzonden. Een verschil van water en vuur wanneer ik de huisarts in Parkwijk vergelijk met mijn vorige huisarts die helaas met pensioen ging nadat ik daar sinds ik geboren ben over de vloer kwam. Die mailde zelfs binnen het halfuur terug. Alle respect voor Lex.

Alles op zijn tijd, volgens de nieuwe huisarts. Zij heeft gelukkig nu al weekend en is er maandag weer. Wist u trouwens dat de huisarts elk kwartaal een som geld ontvangt puur vanwege het feit dat u staat ingeschreven bij diegene, ondanks dat u nooit zou gaan? Direct vergoed vanuit de basisverzekering. Dan is een driedaags weekend inderdaad de beste keuze voor deze huisarts in Parkwijk. Een erebaan. Nooit geweten dat, ondanks dat de zorg in Nederland als ‘goed’ wordt bestempeld, dit toch nog enorm slecht kan zijn. Volgens mij deel niet alleen ik die mening. Ik zou wel eens willen weten hoe dit bij andere gezondheidscentra is in Almere. Vertel het mij maar in een reactie (klik)!

Enfin, wat het dan wèl is in mijn buik? Dat is vooralsnog een raadsel. Het zou kunnen zijn dat het een complicatie na mijn maagverkleining in 2015, zoals verklevingen of een darmhernia. In beide gevallen zou ik na constatering met spoed geopereerd moeten worden. Maar daar is eerst een CT-scan voor nodig en natuurlijk is daarvoor weer een verwijzing nodig van de huisarts. Sinds dinsdag zit ik heerlijk aan de morfine en ben ik in vijf dagen tijd twee en een halve kilo afgevallen. Mijn lichaam pakt de reserves, en dat is te merken.

Het enige positieve aan het geheel is dat werkzaamheden waar nodig worden overgenomen door anderen, de hond op verzoek kan worden uitgelaten en er zelfs vrienden zijn die binnen een halfuur winegums brengen wanneer ik daar spontaan zin in heb. In zulke tijden weet je wie er voor je klaar staan. Wel een fijne kerstgedachte.

Aangenaam, de homo

Aangenaam, de homo. Na lange tijd ben ik uit de kast omdat ik er erg tegenop keek. Ik las negatieve recensies daarover op internet wat het mij allemaal wat beangstigend maakte. Ik hou van mijn ouders maar toch durfde ik maar niet uit de kast te komen. Uit de kast komen hoort er bij, mijn hetero-vrienden hoeven dat natuurlijk niet volgens het maatschappelijke beeld.  Nu voel ik mijzelf vrij.

Als homo ben ik vooral niet monogaam, de betekenis daarvan ken ik niet. Op mijn telefoon heb ik apps als Grindr waar ik graag een foto aan je toestuur hoe mijn geslachtsdeel er uit ziet, je hoeft daarvoor niet eens te vragen hoe ik heet. Ik stuur het wel. Soms hoef je daar niet eens om te vragen.

Ook ben ik te volgen op Instagram waar ik onder elke foto laat weten dat ik homo ben, via een hashtag als ‘#dutchgay’. Mijn moeder weet niet eens dat ik zulke foto’s online heb staan. Of het mij echt meer volgers oplevert weet ik niet, maar het is het proberen waard. Als je Facebook hebt voeg ik je ook graag daar toe, want jij bent homo en ik ben homo dus hebben we een match. We hoeven niet per se te praten via Messenger zolang ik maar in je vriendenlijst mag staan.

Ik deed een studie en zocht daarvoor een kamer via Grindr, echter waarom weet ik niet. Het heeft ook niets met de app te maken. Ook ga ik uit in de Reguliersdwarsstraat want dat hoort er bij. Daar komen we als één gemeenschap samen al zit ik liever niet te wachten op de oudere homogemeenschap. Dat laten zij dan wel merken door te zeggen het jammer te vinden en altijd klaar te staan mocht ik mij bedenken. Over een x-aantal jaar behoor ik ook tot die categorie die nu lekker genegeerd wordt en doe ik waarschijnlijk exact hetzelfde.

Voor ik het vergeet te zeggen: volgens het maatschappelijke beeld behoor ik tot de LHBT-gemeenschap. Dus ook transgenders. Wat ik er exact mee te maken heb, weet ik eigenlijk niet maar volgens mij zorgt het er voor dat ‘wij’ met zijn allen net even iets sterker staan. Soms is het namelijk noodzakelijk om de slachtofferrol aan te nemen, iets met huilen vanwege discriminatie terwijl ik mijzelf ben. Vaak te flamboyant, of verwijfd. Het is net hoe je het ziet. Een middenweg tussen ‘man’ en ‘vrouw’.

Ik had inderdaad de keuze om mijzelf te vermannelijken maar koos er voor om lekker mijzelf te zijn. Een transgender-operatie is immers te duur. Make-up, haarverf, een legging en wijn zijn daarvoor een prima betaalbaar alternatief. Ook heb ik een bepaalde stem waarvan ik tot op de dag van vandaag niet weet hoe ik er aan kom, maar het schijnt een homostem te zijn volgens velen.

In augustus is ‘onze’ nationale feestdag: met zijn allen op- en rondom de grachten waar wij een beeld vormen die ver weg staat van de werkelijkheid. Een soort carnaval maar dan met leer, pruiken, make-up en niet te vergeten de jockstraps. Wat dat laatste is moet je maar even Googlen. Schrik niet, het hoort erbij.

‘Wij’ krijgen vaak scheve gezichten van hetero’s die het liefst niet willen dat je contact met hen zoekt, in de hoop om niet versierd te worden. In de hetero-wereld is het namelijk precies zo: op welk geslacht je valt daar jaag je automatisch op. Hoe ik ben als homo, zo zijn wij allemaal. Via-via weet iedereen ook dat ik homo ben. Als een soort waarschuwing.

Ik zou haast een afkeer krijgen voor mijn eigen geaardheid. Aangenaam, de homo. Stereotyperende satire. In ieder geval ben ik vrij om vooral helemaal mijzelf te mogen zijn en daar doet niemand iets aan.

Column: verjaardagen

Weer geen uitnodiging voor een verjaardag, heerlijk. Op verzoek ook vooral. Ik heb geen hekel aan verjaardagen maar vooral de social verplichting er omheen. Vier je het zelf, kun je daarna je hele huis schoonmaken want er werd geleefd. De hele dag in de weer met drankjes inschenken en mensen voorzien van eten. Anders kromme gezichten. Van iedereen drie verjaardagskussen krijgen in de hoop iemands griepje over te nemen zodat je op de maandag een geldige reden hebt om niet te hoeven verschijnen op je werk. Sommigen dúrven ook geen nee te zeggen op een uitnodiging uit vrees dat diegene ‘dan’ ook niet komt opdagen op zijn of haar verjaardag – wat eigenlijk vrij kinderachtig zou zijn.

Nee, voor mijn geen verjaardagen. Ik weiger ook bijna alle uitnodigingen, ik heb er geen zin in en dat zeg ik dan ook eerlijk tegen diegene. Ik lieg daar niet over. Af en toe een uitzondering, ligt er dan ook net aan om wié het gaat want vaak vieren mensen hun verjaardag maar om één ding: geld als cadeau. Met z’n allen in een kring zitten en de tijd uitzitten. Je begint met een stuk HEMA fototaart gevolgd door zelfgesneden zweetkaasjes en verkleurde leverworst die uit elkaar valt van ellende. Zal best gezellig zijn hoor. Als ik er bij zou zijn. Een soort gangmaker.

Overigens snap ik het nut van cadeau’s ook niet – mensen die geld vragen geef je een tientje en op jouw verjaardag krijg je hetzelfde tientje geheid weer terug. Of vijf euro, is gelijk op te merken die winst ziet in een verjaardag. Cola van van FirstChoice overgegoten in lege flessen van CoaCola want dan ziet niemand dat je eigenlijk zwaar in armoede leeft. Vandaar het envelopje als cadeautip, denk ik maar dan. Er breekt vaak een glas waardoor je glazenset vervolgens incompleet is.

Kinderverjaardagen heb ik dan ook misschien wel het verst achter mij gelaten, dit werd dan gevierd tussen bijvoorbeeld twee en vijf waardoor je in de knoop kwam met het avondeten. Jezelf vol zitten vreten (op een driezitsbank waar dan vijf personen op zitten) om de tijd te doden en dan maar eindigen bij de McDrive. Er is geheid een neefje of nichtje aanwezig die álles op de salontafel interessant vindt waarbij de ouders te beroerd zijn om op te letten. Iets met roken in de tuin, roddelen over diegene die er niét zijn.

Daarentegen vindt ik het wèl leuk als iemand zijn of haar verjaardag viert op locatie. In een café ofzo. Gelijk een verbeterde sfeer en dán heb ik er wel zin in. Geheid dat ik kom. Of niet natuurlijk. Ik hoef niet meer zonodig mijn verjaardag te vieren, ik wordt ‘al’ vijfentwintig dus weet wel hoe het gaat.

Pesterijtjes heb je ook soms, mensen die je een luchtje of broek geven zodat jij daarmee terug kunt naar de winkel om te ruilen. Geheid dat het je smaak niet is. Geef dan niets, kom nou. Maar goed, positief was deze column niet maar weet zeker dat een ieder wel -iets- herkent.

Joe doei fijne zondagavond. De spijker op zijn kop slaan. Of iets.

Kermis

Wat een armoe. Er is weer kermis, tussen aanhalingstekens dan. Ditmaal in Almere Buiten als zijnde de ‘voorjaarskermis’. Een spectaculaire start van het kermisseizoen: het geluid staat er zo ‘zacht’ dat je elkaar op normaal niveau kunt horen praten. Ideaal voor de omwonenden, dat dan weer wel. Ik liep er van de week toevallig langs en besloot een rondje over de kermis te lopen waarna ik bijna moest huilen van ellende. Het duurde dan ook geen vijf minuten. Geen reuzenrad en al helemaal geen achtbaan.

Vroeger op het Festivalplein in Almere Stad kon je nog spreken van een echte kermis inclusief een achtbaan, reuzenrad en zelfs pony’s waar je een rit op kon maken. Ik snap nu pas waarom zoveel mensen praten over de goede tijden van vroeger, vroeger was het inderdaad beter. Drie tot vier euro voor een rit op de kermis, ik zou het niet doen. Er zijn genoeg andere manieren om je geld te verspillen.

Ik schaam mij bijna om zo negatief te zijn over de kermis in Almere, maar ik zie gewoon géén positieve punten. Vergelijk het eens met de Tilburgse kermis wat tien dagen lang één groot feest is. Een echte kermis met alle attracties die er bij horen op een kermis. Ook drie tot vier euro maar daar is het je geld meer dan waard. Kermis op de dijk in Volendam, ook leuk.

In een poging om meer bezoekers naar de ‘Almeerse kermis’ te lokken is er dit jaar besloten om een aantal uren de prikkels uit te zetten om ook diegenen een kans op plezier te bieden die niet tegen hard geluid of felle lichtjes kunnen. Natuurlijk heel medelevend maar het lijkt een wanhoopsdaad. Een groot publiek voor de Almeerse kermis is er niet meer.

Almere City Marketing noemde de prikkelarme kermis een succes want er kwamen meer dan dertig mensen opdagen. Er werd trots over verteld. Dertig mensen. Dertig.

Opvallend genoeg staan er wel vele gokkasten en grijpautomaten op de kermis in Almere waarbij ik mijzelf afvraag met welk doel zo’n kermis eigenlijk wordt neergezet. Voor de kinderen? Voor hele families? Of voor diegenen die er wel van houden om een gokje te wagen? Voor de prijzen hoef je het immers niet te doen, hetzelfde spul vindt je op websites als Ali Express of Wish.

Een naar eigen zeggen ‘vertrouwd gezicht’ is Clown Desalles die zondag de kermis bezocht voor (al) zijn jonge fans. Nu ben ik dan wel bijna 25 jaar maar, Clown Desalles? Bekend van, waarvan? Bekend van kermissen in Almere misschien? Buurman & Buurman zijn dan wel weer leuk op de kermis in Almere. De dure merchandise die je ter plekke kunt aanschaffen nemen we maar voor lief.

Misschien is het positieve aan de kermis wel dat dezelfde kermis meerdere stadsdelen aandoet. Sterkte, sorry.

Contact

Alhoewel ik enorm toegankelijk en via verschillende kanalen te bereiken ben, moet ik economisch met mijn tijd omgaan. Desalniettemin kun je er natuurlijk voor kiezen om de stap te zetten door mij te mailen met hetgeen je aan mij kwijt wilt.

Ik ben bereid mee te werken aan interviews mits het medium, het onderwerp en de vragen mij aanspreken.

E-mail: max@maxjoling.nl

Dat was het!

Ga terug omhoog of bekijk meer van Max op Twitter, Facebook of Instagram

Thanks for downloading!

Top