Max Joling
Wie ben ik?
Ik schrijf objectieve journalistieke stukken en subjectieve columns kenmerkend met een scherpe toon en eigen schrijfstijl. Een influencer met een bereik van gemiddeld 120.000 personen per maand en meer dan 26.000 volgers via social media. Daarnaast bedenk ik social media strategieën voor bedrijven / (opkomende) talenten en werk ik selectief op het gebied van marketing en communicatie voor bedrijven.
Durven en doen
Niets gaat vanzelf - je zult er iets voor moeten doen en daarvoor moet je ook bepaalde stappen dúrven zetten. Door jezelf te blijven ontwikkelen ben je ook in de toekomst verzekerd van succes.

Ervaringen

Na een aantal opleidingen te hebben gevolgd en voor bazen te hebben gewerkt, ben ik in 2013 zelf mijn bedrijf begonnen nadat ik al werkzaam was voor een aantal vrienden met een eigen bedrijf die een website nodig hadden – ik begon als programmeur en maakte ook een start in de journalistiek.

Anno 2019 heb ik een bereik van 120.000 unieke lezers per maand en via social meer dan 26.000 volgers. Ik organiseer af en toe ‘voor de leuk’ een evenement welke binnen no-time is uitverkocht en houdt verricht nog selectief het onderhoud aan websites voor mijn bevriende klanten. Ook heb ik een aantal geautomatiseerde ZZP-programma’s waarbij de waardering is terug te zien in het aantal klanten.

Video- en fotografie vind ik ook erg leuk om te doen wat ik vooral als hobby blijf doen met de achterliggende gedachte dat het leuk blijft door daar niet per se commercieel mee bezig te zijn.

Jaarlijks ontvang ik vele verzoeken tot samenwerking of medewerking waarbij ik de keuze heb gemaakt om alleen nog dergelijke verzoeken te beantwoorden wanneer ik daar op in wil gaan. Samenwerkingen en/of medewerkingen ‘voor de eer’, naamsvermelding of anderzijds zonder vergoeding sla ik bij voorbaat met alle respect over omdat ik op jaarbasis al aan een aantal projecten mijn medewerking belangeloos verleen.

In de media

Columns

De S van Slachtoffer

Een aantal jaren geleden lachte ik vanwege het publiekelijke vermaak vooral om personages als Britt Dekker, maar sinds kortgeleden heb ik mijn aandacht gericht op Sylvana. Een bijzonder personage wat ik zomaar op het balkonnetje van de Muppets Statler en Waldorf zou zien zitten.

Vanmorgen heb ik mij verdiept in het personage aan de hand van informatie op Wikipedia, een soort van ‘een reden zoeken voor haar huidige roeptoeterij’. Ik was benieuwd naar het verhaal achter Sylvana.

Een halfjaar na haar geboorte in Paramaribo (1971) kwam zij naar Nederland, de reden is onbekend. Vanwege problemen met haar vader verliet zij op 14-jarige leeftijd haar ouderlijk huis en trok zij in bij een oudere halfzus. Je ziet vaak dat mensen later niet helemaal op het juiste padje belanden wanneer zij een slechte jeugd hebben gehad.

In 1995 begon bij TMF haar televisiecarrière waar zij soul- en r&b-programma’s presenteerde. Opvallend aan haar televisiecarrière is dat zij in 2005 een bijrol kreeg in Zoop in Afrika. Zij zal daar wel geen gemengde gevoelens aan hebben overgehouden. Of wel. Voor de zekerheid even gecheckt of de door media berucht gemaakte Job Gosschalk verbonden was aan die productie, maar dat is niet het geval.

Zij verleende haar medewerking aan Dancing With The Stars waar zij haar zelfontworpen kleding droeg. Omdat iedereen met ook maar enigszins verstand anno 2019 weet dat zij geen deel uitmaakt van de huidige modewereld, kan geconcludeerd worden dat haar poging tot modeontwerpster volkomen mislukt is. Toen scheerde zij jarenlang haar hoofd kaal. Britney deed dat ook vanwege de haat tegen haar publieke personage dat haar leven bepaalde. Ok.

In 2009 werd haar programma bij haar destijds werkgever RTL van de buis gehaald en kreeg zij geen nieuwe programma’s meer. Ik zou dan zeer gaan twijfelen aan mijzelf; het voelt toch een beetje alsof je per ommegaande door je werkgever naar huis gestuurd wordt. Daarna werd het akelig stil. Ja, ze heeft een aantal jaren plaatjes gedraaid op radiozenders maar daarvoor kun je ook bij een vrijwillige lokale omroep terecht. Niet noemenswaardig. Ook schreef zij een aantal boeken wat haar geen Heleen van Royen maakte en klaarblijkelijk ook geen gelukkige huisvrouw.

In 2016 sloot zij zich aan bij Erdogan’s helden van DENK waar zij zich wilde gaan richten op het tegengaan van racisme, discriminatie en xenofobie. Ook de positionering van vrouwen moest beter worden. Een gat van zo’n zes jaar in haar cv, niemand weet wat er in die jaren door haar hoofd heeft gespeeld. Zij had al wel weer haar op het hoofd groeien overigens. Een foto (klik) over de start van haar politieke carrière bestond uit drie blanke mannen (Kuzu, Azarkan en Öztürk) en één zwarte vrouw (Sylvana). Opvallend, opvallend. Uiteindelijk werd er volgens DENK contractbreuk gepleegd door Sylvana.

Sylvana begon haar eigen partij, heel verstandig want als eigen baas kun je immers niet ontslagen worden. Je bepaalt zelf je eigen regels (idealen) en kunt roepen wat je wilt. Dat doet zij dan ook, wat voor veel hilariteit maar ook tot woede leidt in het land. Zal wel een marketingstrategie zijn want èlke vorm van publiciteit ís immers publiciteit. Als je op internet zoekt op ‘kicken op aandacht’ kom je uit op ‘theatrale persoonlijkheidsstoornis’.

In de media verschijnt Sylvana vooral in berichtgevingen waarbij haar opinie opvallend genoeg is om een artikel aan te wijden. Sinds haar politieke carrière vind ik dat zij een slachtofferrol heeft aangenomen waarvan ik de reden niet kan vinden. Haar mislukte tv-carrière? Haar mislukte poging tot modeontwerpster? Haar mislukte radiocarrière? Welke druppel deed de spreekwoordelijke emmer doen overlopen?

Naar mijn inziens werkt haar strategie, met welk doel zij dan ook heeft, averechts. Door wat er in de media wordt geschreven, vind ik haar juist symbool staan voor hetgeen waar zij voor meent te willen strijden. Helaas. Een gemiste kans, net zoals dat het een gemiste kans is dat ik het hoe- en waarom van Sylvana niet heb kunnen vinden en dat dus vooralsnog voor mij een raadsel blijft.

[Column] Gereformeerde roze koek

Jongens, hijsen die regenboogvlag, NU!“, roept de baas tegen het personeel. Het hele land in rep en roer over een Nashville-verklaring waar men het bestaan daarvan niet wist tot de media er aandacht aan besteedde.

Iets dat prikkelt is het schrijven waard, want lezers openen het en vervolgens stroomt het geld binnen door de omringende advertenties. Gek hè? Maar toch de waarheid. Let er maar eens op hoe vaak je een artikel open klikt. Slecht nieuws is geld waard, goed nieuws niet. Goed nieuws prikkelt niet. Zo verloor Onno Hoes ooit zijn baan en kon Zwarte Piet zichzelf gaan afschminken.

Gevolg is dat er allerlei personen en instellingen mee proberen te waaien met de wind. Doel daarvan is profiteren. HEMA heeft Zwarte Piet heus niet vervangen vanwege tegemoetkoming voor diegenen die zich gediscrimineerd voelen, anders hadden ze Jip en Janneke ook wel direct de deur uit gesmeten. De media schreef er over, dus heeft HEMA er profijt van gehad. Tactiek en strategie. Adverteren is duurder.

Enfin, we hadden het over de Neshville-verklaring. Alsof we die SGP-heidekneuter jarenlang lief hebben gehad en nu ineens ‘geskokt’ zijn doordat hij dat stuk Bijbelse opnaaierij heeft ondertekend. We weten toch al jaren dat de SGP homo’s liever met terugwerkende kracht geaborteerd zien worden?

Semi-bekende Nederlanders die er een stukje over schrijven in de hoop dat de lezers van het stuk op de deelknop klikken en de gemeenten die spontaan de vlag hijsen want de lokale media besteedt er aandacht aan – “Kijk ons eens goed bezig zien.

De nare bijsmaak die het doel totaal voorbij vliegt. De storm is al gaan liggen maar het blijft aangewakkerd worden. Neem nog een gereformeerde roze koek.

[Column] Roze stempels

De laatste tijd merk ik dat eigenlijk veel dingen die ik doe, worden gelinkt aan mijn geaardheid. Denk aan gedrag, cosmetische ingrepen, smaak of interesses. Ik blijf het een raar fenomeen vinden; iets wat zou toebehoren tot de ‘homo’. Laatst heb ik bijvoorbeeld lipfillers genomen wat bijvoorbeeld weer werd gelinkt met mijn geaardheid. Zo gaat dat ook met make-up, glitterschoenen, haar verven en zelfs het dragen van een skinnyjeans.

Hoe zou dat toch komen, hoort het bij het beeld over een homo? Om eerlijk te zijn vind ik mijzelf ver weg staan van het maatschappelijke beeld over de homo. Ik wil het liefst niet geassocieerd worden met de traditionele ‘handtasnicht’ die voor de gelegenheid in een te strak broekje op een boot staat tijdens de GayPride.

Ja, ik houd van glitters en ben niet vies van een cosmetische ingreep maar waarom zou dat te linken moeten zijn met mijn geaardheid? Ik werd ooit meegevraagd voor een vrijgezellenfeest bij de vrouwelijke kant. Zij gingen naar een dragqueenbar in Amsterdam en dachten dat ik het wel leuk zou vinden. Niet dus, ruzie tot gevolg. Vaak hekel ik ook het gedrag van homo’s, niet zo zeer om wie zij zijn maar vooral om ‘hoe’ zij zijn. Iets waar ik misschien soms wel van walg als ik eerlijk moet zijn. In de tijd dat ik de homo-app Grindr nog op mijn telefoon had geïnstalleerd, werd daar volop gezocht naar seks. Wanneer je negen van de tien mannen vroeg om een dickpic kreeg je die zonder probleem toegestuurd.

In de homowereld is het grootste deel ook niet monogaam binnen een relatie. Ik spreek dan uit eerdere negatieve ervaringen. Vaak krijg ik vriendschapsverzoeken op Facebook van personen die ik niet ken, maar die wel homo zijn. Wanneer ik dan in hun vriendenlijst kijk zie ik dat zij met honderden homo’s ‘bevriend’ zijn. Met de waarom-vraag in gedachte klik ik dan op de blokkeerknop.

Op Instagram zie ik vaak micro-coming outs voorbij komen. Voor diegenen die niet weet wat dat is; dat is wanneer je er weer even aan wordt herinnert dat diegene homo is doordat er bijvoorbeeld ‘#dutchgay‘ onder de foto staat geschreven. Ik heb dan altijd zo’n gevoel dat er mee gezegd wordt dat diegene able to fuck is. Harde taal, maar zo komt het over. Viezigheid.

Ik ben blij dat ik nog vaak te horen krijg dat ik geen ‘standaard homo’ ben doordat ik tattoo’s heb, indirect niet over een ‘homostem’ beschik en geen dingen leuk vind welke in het maatschappelijke beeld passen van de homo. Ik luister niet naar Lady GaGa, lees geen L’Homo, ga niet uit in de gayscene en lust absoluut geen wijn. Ik ben dan ook wel blij dat we in Almere geen Reguliersdwarsstraat hebben waar de regenboogvlaggen aan elke gevel te vinden zijn. Het is niet nodig om jezelf in een hokje te plaatsen.

Homoseksuele vrienden heb ik ook niet, indirect heb ik daar bewust voor gekozen. Ik zie er geen meerwaarde in. Bij de mannelijke vrienden die ik heb kunnen gelukkig wel homograppen gemaakt worden puur omdat het goede vriendschappen zijn en dergelijke grappen gemaakt moeten kunnen worden.

Verbonden voelen met de term ‘homo’? Nee, absoluut niet. Kijk naar André van Duin, een homo waar je niets aan merkt en geen één stempel op zijn voorhoofd krijgt gedrukt. Wat een heerlijke man vind ik dat toch. Doe mij hem maar, in plaats van een Marc-Marie Huijbreghts of Albert Verlinde. Met alle respect natuurlijk, je moet zijn wie je wil zijn.

[Column] Drieduizend versus twee ton

Hiep hoera, Sint is weer in het land. Gisteren heb ik in Weesp mogen genieten van zo’n 40.000 tot 60.000 toeschouwers en wat was het een feest. Ik heb ook veel Almeerders gezien langs de route, die tussen de Weespers opgesteld stonden maar ook tussen al het andere publiek wat afkomstig was van buiten Weesp. Men kiest inmiddels niet meer per se voor de eigen woonplaats om een intocht te aanschouwen.

Ik heb één keer VlogPiet ‘mee laten lopen’ met de intocht in Almere, maar ben daar helaas zeer snel van genezen. Ik voelde mij meer dan veel te overgekwalificeerd. Alsof je een witgouden ring naast een vriendschapsring afkomstig van de kermis plaatst in de etalage.

Een nietszeggend maar toch vaak uitgesproken politiek correct antwoord is dat kinderen er niet veel baat bij hebben hoe een Sint of Piet er uit ziet, echter zijn het de ouders die beslissen waar zij hun kind mee naartoe nemen. Het oog wil immers ook wat dus kiezen ouders eerder voor een intocht waar wèl de nodige moeite voor is gedaan, waar in is geïnvesteerd en er daadwerkelijk personen hun medewerking verlenen bij wie het zijn van een ‘kindervriend’ ook daadwerkelijk in het hart zit. Geen chagrijnige Sinterklaas welke doet alsof het hem maar is overkomen en met pijn in het hart een mijter vanuit de feestwinkel heeft moeten aanschaffen.

Uiteindelijk zou je zeggen dat zo’n intocht pure marketing zou moeten zijn voor een stad. Een intocht in Almere Haven zou maximaal 3000 toeschouwers trekken. Voor een stad met 200.000 inwoners is dat natuurlijk ontzettend gênant en zou je je als organisator (en financieerder) eens achter de oren moeten krabben en opnieuw moeten bezien of je jezelf nu nog serieus moet nemen. Intochten waar wel de nodige liefde in is gestoken, trekken toeschouwers vanuit de wijde omgeving waarbij ouders zelfs medewerkers -van Sint tot Piet en van begeleider tot beveiliger- wordt becomplimenteerd over hoe goed het (weer) geregeld is. Vele dank wordt vervolgens uitgesproken voor het feit dat hun kind een topdag heeft gehad, en zij zelf ook. Ik zag een aantal minuten geleden over de intocht in Weesp een compliment voorbij komen vanuit Ghana – zegt toch genoeg?

Dergelijke intochten als die in Almere zijn goed voor kinderen van een jaar of acht zodat zij zonder moeite van het geloof kunnen worden afgeholpen.

Misschien is men wel ‘bang’ voor een grote massa toeschouwers vanwege de bijkomende kosten: er moeten dan onder meer extra toezichthouders worden ingehuurd, meer hekken worden neergezet en meer strooigoed worden ingekocht. Dan snap ik het wel, hoor. De enige Pieten die wèl waardig uitzagen, maakten deel uit van een externe Pietenband welke aangeduid kan worden als één van de beste van Nederland. Externe kwaliteit want intern zat het er dit jaar wederom niet in. Helaas.

Ik lach er om in mijn vuistje en kijk ondertussen naar wat voor leuke dingen er nog gepland staan in mijn agenda tot aan vijf december. Onder meer de Pakjesbootdagen waar Almere Haven ook weer deel van mag uitmaken. Het is weer begonnen!

[Column] Vastgoedellende in horrorcentrum Buiten

De één na de ander gaat failliet of sluit de deuren in Almere Buiten met een financiële reden als oorzaak. Niet zo gek als je ziet wat voor tarieven er worden gerekend voor de huur. In Almere Stad betaalt men fors minder, waar fors meer publiek op af komt.

Over de reden van teruglopende cijfers van winkelend publiek valt te discussiëren. Een veelgenoemd argument is het betaald parkeren, maar ligt het echt aan die twee euro per dag? Mensen die geen twee euro kunnen ophoesten voor één hele dag parkeren, hebben toch ook geen geld voor een auto, denk ik dan zo?

Ik denk dat het voornamelijk ligt aan het feit dat het centrum van Almere Buiten er simpelweg niet uitziet, een vreselijk en vooral niet uitnodigend aanzicht. Kerstverlichting wordt er slechts opgehangen bij ondernemers die een beetje naam bij de gemeente hebben en om de haverklap staat er een aannemer om wel iets van werkzaamheden te verrichten. Wanneer je vader vastgoedbezitter is gooi je ook hoge ogen overigens. In elk straatje is er wel een kapperszaak, voordeelshop, snackbar of cosmeticawinkel te vinden. Een gevarieerd aanbod heb je niet. Lege pandjes worden gevuld met een breiwinkel (?) die vervolgens geen huur hoeft te betalen. Ook zit er een meubelopslag van God weet wie, om de ruimte maar voor zo lang als het duurt op te vullen. En dat op een plein wat door de gemeente is aangeduid als ‘horecaplein’. Een soort Grote Markt maar dan met een gesubsidieerd breiwinkeltje, meubelopslag, lege pandjes en een handje vol hardwerkende ondernemers die het hoofd gelukkig nog wel boven water kan houden. Met hartklachten tot gevolg. 

Ik sprak een ondernemer die vroeg om huursverlaging: kreeg diegene niet en diegene werd erop geattendeerd dat het huurcontract ook niét kan worden verlengd door de makelaar. Kan de makelaar de leegstand voor een aantal jaren belastingtechnisch gaan aftrekken. Ondernemer bang en de makelaar ligt er niet wakker van, dat zijn van die vieze legale spelletjes ‘want de wet’. Ook een trend in Almere is de stille huursverhoging waarbij een mededeling over het ineens vallen onder de ‘vrije sector’ uit blijft – weg huurtoeslag maar betalen zul je. Laatst zat ik in de kroeg en praatte we doodleuk over wie nu precies het meest betaalt per m2, we lachten elkaar uit maar het is eigenlijk triest en schandalig. Gelukkig hebben we een dak boven het hoofd, denk je dan.

Nu wordt er in het centrum gestart met de bouw van een hotel en er is een kleine kans op een bioscoop, maar voor wie? Voor de makelaar die de panden dan weer kan aanmelden bij de Belastingdienst? Een impuls voor het centrum van Almere Buiten is het niet. Ik betrap mijzelf er ook op dat ik liever naar stad ga vanwege onder meer de gezellige sfeer en het massale variërende aanbod. Ondernemers in Buiten werd zo’n 5 jaar geleden een mooi plein beloofd maar kreeg armoe, zo blijkt.

In Almere Stad worden grote namen als Primark, Hudson’s Bay et cetera door de gemeente gelokt met een deels gesubsidieerde huur. Daar droomt men in Buiten ook van, dat zou een echte impuls zijn. Geen hotel of bioscoop. We blijven er over discussiëren, wachten is op het antwoord op de vraag bij welke volgende ondernemer de bom valt.

[Column] Boodschappen

Sinds een aantal weken ben ik aan het Picnic’en geslagen – een online supermarkt waardoor de sluizen van de hemel zich voor mij hemelsbreed opende. Al een aantal jaren geleden begon ik op te kijken tegen het doen van de wekelijkse boodschappen, puur omdat het vele irritaties opleverde en mij simpelweg te veel tijd kostte: je moest er eerst heen om vervolgens minstens een uur door de supermarkt te slenteren wat op zaterdagen door de drukte kenmerken had van een heuse hindernisbaan. Vervolgens kon je de winkelwagen bij de kassa uitladen om daarna alles als de wiedeweer in te pakken want er waren nog meer mensen die in de rij stonden om af te gaan rekenen.

Vaak kreeg ik te maken met het feit dat schappen compleet leeg waren; zat ik zonder brood of appelflappen terwijl ik die avond visite kreeg – weer boze gezichten vanaf de bank omdat de snaai zich slechts beperkte tot naturel chips. Ook had ik vaak het ‘geluk’ dat er vooraan in de rij een dame op leeftijd stond of een kleuter die van mama zelf mocht afrekenen. Superschattig maar het is enorm tijdrovend. Mijn man kan ik er ook niet meer heen sturen want die ervaart dezelfde ergernissen. 

Enfin, ik ontdekte dus Picnic. Een app waarmee je waar dan ook (zelfs vanuit bed of vanaf de wc) voor minstens 25 euro aan boodschappen kunt aanklikken waarna het kosteloos bij je wordt bezorgd – al de volgende dag met een aangegeven tijdsvak van 30 minuten. Je kunt zelfs zien waar de bezorger rijdt en diegene tilt het op verzoek nog de keuken in ook. 

Nadeel vind ik de vershoudgarantie van meestal 3 á 4 dagen, maar wanneer je creatief bent kun je daar zeker wel wat mee doen: op tijd invriezen of de betreffende maaltijd vast klaarmaken om vervolgens in te vriezen. Dat doe ik ook steeds vaker trouwens, het koken en invriezen voor de gehele week. Men noemt het ‘preppen’ – zo hoef je alleen maar te ontdooien en op te warmen wat een hoop tijd scheelt en waarmee het koken ook daadwerkelijk leuk blijft.

Voor wie ook ‘ns Picnic wil uitproberen staat hieronder een kortingcode – niet zo zeer met het idee om reclame te maken maar puur om de gunfactor. Ikzelf loop immers al wekenlang met een glimlach rond doordat ik de uren die ik eerder kwijt was in de supermarkt nu kan besteden aan andere zaken. Een korte doe-het-zelf-cursus timemanagement.

[Column] Buxusmotrups

Al negeerde ik het onderwerp wekenlang zó hard in onder meer de Almeerse buurtgroepen op Facebook, helaas heb ik er de laatste dagen toch aan moeten geloven; overlast door de buxusmot – met name de rups zorgt voor nare overlast en jeuk tot over mijn hele lichaam. Ik dacht dat ik van de week door een spinnenweb liep toen ik de hond ging uitlaten maar het web bleek afkomstig te zijn van de buxusmotrups. Getsie. Op de voordeur zag ik een aantal buxusmotrupsen zitten, een aantal dagen later –dus vandaag– zitten de beestjes overal. 

Verspreid over de buitenmuur van het hele gebouw. Het is mij een wonder dat ik de beestjes tot nu toe nog steeds buiten de deur heb weten te houden. Oké, eentje was er naar binnen geglipt maar die is nu zijn geluk aan het beproeven in de zevende hemel. Mijn vader woont twintig kilometer verderop en heeft nergens last van, hij kende zelfs het fenomeen ‘buxusmotrups’ niet. 

De buxusmotrups blijkt in het voorjaar al hun seizoen te starten, zo las ik op internet. Inmiddels is het bijna half september en is het haast vervelender dan de plaag vliegende mieren welke elke zomer een aantal dagen aan hun bruidsvlucht bezig is. Hoe lang nog is de vraag? En vooral, wat doe je er aan? Geen idee, wist ik het maar.

Ik heb mijzelf voorgenomen om morgen maar de gemeente of woningbouw te bellen want ik zie het immers niet zitten om met een ladder het gehele pand te voorzien van ammoniak of ander goedje om er waarschijnlijk vervolgens achter te komen dat het niet werkt. In de straat hebben een aantal buren alle buxussen weggehaald; deels omdat deze waren kaalgevreten en deels uit coulance voor de buurt en de mogelijke overlast die kon komen. 

Ik ben zo benieuwd of iemand nu de ideale oplossing weet; een bestrijdingsmiddel aanschaffen, lekker laten zitten of simpelweg de bezem pakken en aan de slag gaan? Met deze buxusmotrups zou je haast zeggen dat Almere groener wordt. ‘Stop de kaalslag‘, zou men in de Kruidenwijk zeggen. Maar nu even in heel Almere, RIPde buxus.

[Column] Vrij zijn

Hoera! De Gay Pride is van start gegaan waar mensen massaal uitkijken naar de jaarlijkse Canal Pride volgende week. Ikzelf hou er totaal niet van en vindt het ver weg staan van de werkelijkheid: mij zul je nooit in gewaagde kleding zien dansen in een sloep. Te overdreven.

Een soort zomercarnaval maar dan door op het water in de hoofdstad van ons land. Terwijl Nederland uit de top 10 is gevallen waar de rechten van LHBTI goed geregeld zijn, dansen we nog vrolijk door op de boot ‘want feest’. Wanneer de acceptatie van homo’s nog altijd een probleem is vind ik dat er geen reden is voor een feest.

Weliswaar zitten we in Nederland op een bepaald niveau waar inwoners van andere landen van dromen maar, voor Nederlandse denkbeelden moet er nog wel een aantal jaren aandacht worden besteden aan de acceptatie en bestrijding van intolerantie. Zelfde geldt voor andere problemen waarbij acceptatie en intolerantie een rol speelt.

Een aantal weken geleden hebben mijn echtgenoot en ik onze medewerking verleend aan een item voor De Telegraaf in aanloop naar de jaarlijkse Gay Pride. Er werd gezocht naar een voorbeeld van homohaat. Ik wilde het lekker dicht bij huis houden dus werd het item opgenomen in de straten van Almere. Om eerlijk te zijn was ik ook wel benieuwd naar de reacties; is het echt zo negatief als hoe je vaak in het nieuws leest?

Met een onherkenbare beveiliger achter ons konden we eindelijk even onszelf zijn en dat voelde heerlijk! Door mijn zonnebril zag ik natuurlijk wel mensen bedenkelijk kijken en hoorde ik achteraf van het camerateam dat er ook veel mensen omkeken. Geen fijn idee dus in de toekomst laat ik het ‘jezelf zijn’ lekker achterwege omdat ik me daar wat fijner bij voel.

Inmiddels hebben kijkers van de video vooral het idee dat werd gepeild hoe tolerant Almere is – een beetje jammer want dat was niet het doel van de video (de video had ook in andere steden opgenomen kunnen worden). Er werd gezocht naar een voorbeeld van homo-haat en dat is volgens mij wel aardig gelukt met de beelden die gemaakt zijn op het Festivalplein.

Enfin, alles omtrent homo’s blijf ik een zaak vinden waar eigenlijk niet over gesproken zou moeten worden puur omdat het de normaalste zaak van de wereld hoort te zijn – vooral alle ditjes en datjes er omheen: hetero’s hoeven niet uit de kast te komen, hebben geen thema-dag op de kermis en hebben geen eigen vlag. Ik ben dan ook niet te zien op een Roze Maandag, Coming Out Dag of andere dagen gewijd aan de LHBTI-gemeenschap waarvan ik overigens niet zo zeer snap waarom personen tot een afkorting van letters is gecategoriseerd omdat ik niet zo zeer een link zie met mij als homo met een transgender. 

Ik ben mezelf zoals elk ander persoon en zo hoort iedereen elkaar te respecteren. Je hoeft het niet uit te spreken, als je het maar wèl doet. Dan komen we denk ik al een heel eind.

Kijktip: Wat als we tegen heterokoppels praten zoals er tegen homokoppels wordt gepraat?

[Column] Natuurterrorisme

Sinds het gedoetje in de Oostvaardersplassen kan de Dikke van Dale er zomaar een nieuwe term bij hebben: natuurterrorisme – gepleegd door mensen die zichzelf hebben benoemd tot ‘actievoerders’ en zich naar eigen zeggen inzetten voor de dieren in de Oostvaardersplassen door juist tégen de natuur in te gaan: bijvoeren, terwijl onafhankelijke dierenartsen eerder vaststelden dat alles volgens goed beleid wordt uitgevoerd. 

Hoe lang willen deze ‘actievoerders’ het volhouden om tegen het beleid van de overheid in te gaan? Ik vraag mij af hoe die zelfbenoemde actievoerders toch aan de tijd komen. Ik vind ‘een uitkering’ is daar de ideale gedachte achter. Dit clubje ‘actievoerders’ wordt steeds hardnekkiger, het riekt naar natuurterrorisme. Mijn advies: pak de uitkering af en zorg dat deze mensen zich nuttig gaan maken en bijvoorbeeld een opleiding gaan doen of weer verplicht worden gesteld aan hun sollicitatieplicht, en als zij daar niet toe in staat zijn zorg dan voor een ander type dagbesteding.

Afgelopen tijd heb ik van alle mogelijke kanten berichten ontvangen van personen die menen actievoerder te zijn waarin zijn eisen (niet ‘vragen’ of ‘verzoeken’) dat ik iets over de Oostvaardersplassen schrijf. Ziekelijk bijverschijnsel is wel dat het geschreven stuk in hun voordeel moet zijn. 

Zelfs reacties onder foto’s op m’n Facebook werden besmeurd: “Heb jij nog tijd om te koken? Je zou jezelf ook nuttig kunnen maken door iets over de Oostvaardersplassen te schrijven.” – teksten werden zelfs compleet aangeleverd. Geestig, maar wel overlastgevend dat extremistische gedrag. Ik dacht dat tegenstanders van Zwarte Piet behoorden tot de zwarte schaduw van de maatschappij maar natuurterroristen zijn naar mijn idee nóg erger. 

Afgelopen weekend vroeg ik mij af of de werkgevers van de ‘actievoerders’ al zouden zijn benaderd met daarin lappen tekst over hetgeen wat zij aan het uitspoken zijn en over hun psychische gesteldheid maar, met hun uitkering zijn er natuurlijk geen werkgevers in het geding. Dan natuurlijk nog te beginnen over de strafbare feiten die deze ‘actievoerders’ plegen: vernieling, verstoring van de openbare orde, intimidatie, bedreiging, belediging en wat al niet meer.

Een soort hardnekkige, langdurige, kille en grauwe herfststorm maar eigenlijk gewoon een groep overjarige kleuters wat hun zin niet krijgt en blijft doorhuilen. Men hoort zich vragen waar de opvoeding is in plaats van de bijvoeding.

Geert Wilders t-shirt gelimiteerd verkrijgbaar

Na vele positieve reacties en aandacht in landelijke media is er besloten om het t-shirts met daarop een ontwerp van Geert Wilders gelimiteerd te koop aan te bieden.

Het t-shirt wat in eerste instantie voor privégebruik bestemd was, bleek veel enthousiasme op te roepen waarna is besloten om het t-shirt tóch in de webwinkel te plaatsen.

‘Nadeel’ hiervan is dat er om bovengenoemde reden géén voorraad aan t-shirts is aangelegd: bestelde t-shirts worden per stuk geproduceerd wat er voor zorgt dat het tarief per t-shirt wat hoger ligt dan een regulier t-shirt uit de winkel.

Het t-shirt is verkrijgbaar in de webwinkel van Max Joling.

 

Contact

Alhoewel ik enorm toegankelijk en via verschillende kanalen te bereiken ben, moet ik economisch met mijn tijd omgaan. Desalniettemin kun je er natuurlijk voor kiezen om de stap te zetten door mij te mailen met hetgeen je aan mij kwijt wilt.

E-mail: max@maxjoling.nl

Dat was het!

Ga terug omhoog of bekijk meer van Max op Twitter, Facebook of Instagram

Thanks for downloading!

Top