Max Joling
Wie ben ik?
Ik schrijf objectieve journalistieke stukken en subjectieve columns kenmerkend met een scherpe toon en eigen schrijfstijl. Een influencer met een bereik van gemiddeld 120.000 personen per maand en meer dan 26.000 volgers via social media. Daarnaast bedenk ik social media strategieën voor bedrijven / (opkomende) talenten en werk ik selectief op het gebied van marketing en communicatie voor bedrijven.
Durven en doen
Niets gaat vanzelf - je zult er iets voor moeten doen en daarvoor moet je ook bepaalde stappen dúrven zetten. Door jezelf te blijven ontwikkelen ben je ook in de toekomst verzekerd van succes.

Ervaringen

Na een aantal opleidingen te hebben gevolgd en voor bazen te hebben gewerkt, ben ik in 2013 zelf mijn bedrijf begonnen nadat ik al werkzaam was voor een aantal vrienden met een eigen bedrijf die een website nodig hadden – ik begon als programmeur en maakte ook een start in de journalistiek.

Anno 2019 heb ik een bereik van 120.000 unieke lezers per maand en via social meer dan 26.000 volgers. Ik organiseer af en toe ‘voor de leuk’ een evenement welke binnen no-time is uitverkocht en houdt verricht nog selectief het onderhoud aan websites voor mijn bevriende klanten. Ook heb ik een aantal geautomatiseerde ZZP-programma’s waarbij de waardering is terug te zien in het aantal klanten.

Video- en fotografie vind ik ook erg leuk om te doen wat ik vooral als hobby blijf doen met de achterliggende gedachte dat het leuk blijft door daar niet per se commercieel mee bezig te zijn.

Jaarlijks ontvang ik vele verzoeken tot samenwerking of medewerking waarbij ik de keuze heb gemaakt om alleen nog dergelijke verzoeken te beantwoorden wanneer ik daar op in wil gaan. Samenwerkingen en/of medewerkingen ‘voor de eer’, naamsvermelding of anderzijds zonder vergoeding sla ik bij voorbaat met alle respect over omdat ik op jaarbasis al aan een aantal projecten mijn medewerking belangeloos verleen.

In de media

Columns

Column: verjaardagen

Weer geen uitnodiging voor een verjaardag, heerlijk. Op verzoek ook vooral. Ik heb geen hekel aan verjaardagen maar vooral de social verplichting er omheen. Vier je het zelf, kun je daarna je hele huis schoonmaken want er werd geleefd. De hele dag in de weer met drankjes inschenken en mensen voorzien van eten. Anders kromme gezichten. Van iedereen drie verjaardagskussen krijgen in de hoop iemands griepje over te nemen zodat je op de maandag een geldige reden hebt om niet te hoeven verschijnen op je werk. Sommigen dúrven ook geen nee te zeggen op een uitnodiging uit vrees dat diegene ‘dan’ ook niet komt opdagen op zijn of haar verjaardag – wat eigenlijk vrij kinderachtig zou zijn.

Nee, voor mijn geen verjaardagen. Ik weiger ook bijna alle uitnodigingen, ik heb er geen zin in en dat zeg ik dan ook eerlijk tegen diegene. Ik lieg daar niet over. Af en toe een uitzondering, ligt er dan ook net aan om wié het gaat want vaak vieren mensen hun verjaardag maar om één ding: geld als cadeau. Met z’n allen in een kring zitten en de tijd uitzitten. Je begint met een stuk HEMA fototaart gevolgd door zelfgesneden zweetkaasjes en verkleurde leverworst die uit elkaar valt van ellende. Zal best gezellig zijn hoor. Als ik er bij zou zijn. Een soort gangmaker.

Overigens snap ik het nut van cadeau’s ook niet – mensen die geld vragen geef je een tientje en op jouw verjaardag krijg je hetzelfde tientje geheid weer terug. Of vijf euro, is gelijk op te merken die winst ziet in een verjaardag. Cola van van FirstChoice overgegoten in lege flessen van CoaCola want dan ziet niemand dat je eigenlijk zwaar in armoede leeft. Vandaar het envelopje als cadeautip, denk ik maar dan. Er breekt vaak een glas waardoor je glazenset vervolgens incompleet is.

Kinderverjaardagen heb ik dan ook misschien wel het verst achter mij gelaten, dit werd dan gevierd tussen bijvoorbeeld twee en vijf waardoor je in de knoop kwam met het avondeten. Jezelf vol zitten vreten (op een driezitsbank waar dan vijf personen op zitten) om de tijd te doden en dan maar eindigen bij de McDrive. Er is geheid een neefje of nichtje aanwezig die álles op de salontafel interessant vindt waarbij de ouders te beroerd zijn om op te letten. Iets met roken in de tuin, roddelen over diegene die er niét zijn.

Daarentegen vindt ik het wèl leuk als iemand zijn of haar verjaardag viert op locatie. In een café ofzo. Gelijk een verbeterde sfeer en dán heb ik er wel zin in. Geheid dat ik kom. Of niet natuurlijk. Ik hoef niet meer zonodig mijn verjaardag te vieren, ik wordt ‘al’ vijfentwintig dus weet wel hoe het gaat.

Pesterijtjes heb je ook soms, mensen die je een luchtje of broek geven zodat jij daarmee terug kunt naar de winkel om te ruilen. Geheid dat het je smaak niet is. Geef dan niets, kom nou. Maar goed, positief was deze column niet maar weet zeker dat een ieder wel -iets- herkent.

Joe doei fijne zondagavond. De spijker op zijn kop slaan. Of iets.

Kermis

Wat een armoe. Er is weer kermis, tussen aanhalingstekens dan. Ditmaal in Almere Buiten als zijnde de ‘voorjaarskermis’. Een spectaculaire start van het kermisseizoen: het geluid staat er zo ‘zacht’ dat je elkaar op normaal niveau kunt horen praten. Ideaal voor de omwonenden, dat dan weer wel. Ik liep er van de week toevallig langs en besloot een rondje over de kermis te lopen waarna ik bijna moest huilen van ellende. Het duurde dan ook geen vijf minuten. Geen reuzenrad en al helemaal geen achtbaan.

Vroeger op het Festivalplein in Almere Stad kon je nog spreken van een echte kermis inclusief een achtbaan, reuzenrad en zelfs pony’s waar je een rit op kon maken. Ik snap nu pas waarom zoveel mensen praten over de goede tijden van vroeger, vroeger was het inderdaad beter. Drie tot vier euro voor een rit op de kermis, ik zou het niet doen. Er zijn genoeg andere manieren om je geld te verspillen.

Ik schaam mij bijna om zo negatief te zijn over de kermis in Almere, maar ik zie gewoon géén positieve punten. Vergelijk het eens met de Tilburgse kermis wat tien dagen lang één groot feest is. Een echte kermis met alle attracties die er bij horen op een kermis. Ook drie tot vier euro maar daar is het je geld meer dan waard. Kermis op de dijk in Volendam, ook leuk.

In een poging om meer bezoekers naar de ‘Almeerse kermis’ te lokken is er dit jaar besloten om een aantal uren de prikkels uit te zetten om ook diegenen een kans op plezier te bieden die niet tegen hard geluid of felle lichtjes kunnen. Natuurlijk heel medelevend maar het lijkt een wanhoopsdaad. Een groot publiek voor de Almeerse kermis is er niet meer.

Almere City Marketing noemde de prikkelarme kermis een succes want er kwamen meer dan dertig mensen opdagen. Er werd trots over verteld. Dertig mensen. Dertig.

Opvallend genoeg staan er wel vele gokkasten en grijpautomaten op de kermis in Almere waarbij ik mijzelf afvraag met welk doel zo’n kermis eigenlijk wordt neergezet. Voor de kinderen? Voor hele families? Of voor diegenen die er wel van houden om een gokje te wagen? Voor de prijzen hoef je het immers niet te doen, hetzelfde spul vindt je op websites als Ali Express of Wish.

Een naar eigen zeggen ‘vertrouwd gezicht’ is Clown Desalles die zondag de kermis bezocht voor (al) zijn jonge fans. Nu ben ik dan wel bijna 25 jaar maar, Clown Desalles? Bekend van, waarvan? Bekend van kermissen in Almere misschien? Buurman & Buurman zijn dan wel weer leuk op de kermis in Almere. De dure merchandise die je ter plekke kunt aanschaffen nemen we maar voor lief.

Misschien is het positieve aan de kermis wel dat dezelfde kermis meerdere stadsdelen aandoet. Sterkte, sorry.

Lentekriebels

Alhoewel we nog exact een maand winter te gaan hebben, ervaar ik al minstens een week het fenomeen lentekriebels. Heerlijk. Rond 08.00 uur sta ik op om dan vervolgens het slaapkamerraam te openen terwijl het slechts zes graden is. Het geluid van de vogels in combinatie met de blauwe lucht nodigt uit om positiviteit te genereren – de nog kale bomen maken dan niet zo heel veel uit, je kijkt er letterlijk doorheen.

Wanneer de lucht niet blauw maar grijs zou zijn, zou ik geheid mijn rolluiken omlaag houden en tot een uur of 10′ in bed liggen. Hoe zou dat komen, misschien dat het dan gelijkenissen vertoont met de herfst? Voor een herfstdepressie ben ik ook ieder jaar weer gevoelig, vooral in de oktobermaand tot het moment dat Sinterklaas weer het land binnenkomt want dat staat toch altijd wel centraal als ‘start van de feestdagenmaand’.

Ik vraag mij af of er een tegenovergesteld iets bestaat van ‘herfstdepressie’ of een verklaring van het ontstaan daarvan. Je hoort immers vaak dat mensen in de flow van het fenomeen ‘lentekriebels’ zitten.

Na een beetje zoeken op het internet blijken de lentekriebels gegenereerd te worden door de zon: zonnestralen zorgen voor vitamine-D waardoor er serotonine wordt aangemaakt in het lichaam. Serotonine beïnvloedt onder meer de stemming. Wanneer je depressief bent is de kans groot dat je antidepressiva krijgt voorgeschreven waar een stofje in zit wat de activiteit van serotonine verlengt. Best logisch dan ja.

Ook heb ik even gezocht naar hoe je serotonine kan gegereren in de herfst zonder daarvoor antidepressiva te moeten slikken. Hoe je dus eigenlijk depressiviteit kunt voorkomen door bij voorbaat al serotonine aan te maken – je zou dan bruine rijst, zonnebloempitten, pompoenzaadjes, sesamzaadjes en bananen moeten eten. Of een potje met 5HTP-capsules kopen wanneer je niets ziet in een dergelijk ‘serotonine-dieet’.

Sommigen zien het innemen van capsules als ‘vergif voor het lichaam’ maar in dit geval zijn het stoffen die je lichaam ook al aanmaakt. Zoals serotonine. De één neemt een ‘vitamine van A tot Z’-tablet en de ander kiest voor 5HTP.

Voorgoed lentekriebels, dus ook mogelijk in de herfst in winter. Weer wat geleerd door nieuwsgierigheid.

De S van Slachtoffer

Een aantal jaren geleden lachte ik vanwege het publiekelijke vermaak vooral om personages als Britt Dekker, maar sinds kortgeleden heb ik mijn aandacht gericht op Sylvana. Een bijzonder personage wat ik zomaar op het balkonnetje van de Muppets Statler en Waldorf zou zien zitten.

Vanmorgen heb ik mij verdiept in het personage aan de hand van informatie op Wikipedia, een soort van ‘een reden zoeken voor haar huidige roeptoeterij’. Ik was benieuwd naar het verhaal achter Sylvana.

Een halfjaar na haar geboorte in Paramaribo (1971) kwam zij naar Nederland, de reden is onbekend. Vanwege problemen met haar vader verliet zij op 14-jarige leeftijd haar ouderlijk huis en trok zij in bij een oudere halfzus. Je ziet vaak dat mensen later niet helemaal op het juiste padje belanden wanneer zij een slechte jeugd hebben gehad.

In 1995 begon bij TMF haar televisiecarrière waar zij soul- en r&b-programma’s presenteerde. Opvallend aan haar televisiecarrière is dat zij in 2005 een bijrol kreeg in Zoop in Afrika. Zij zal daar wel geen gemengde gevoelens aan hebben overgehouden. Of wel. Voor de zekerheid even gecheckt of de door media berucht gemaakte Job Gosschalk verbonden was aan die productie, maar dat is niet het geval.

Zij verleende haar medewerking aan Dancing With The Stars waar zij haar zelfontworpen kleding droeg. Omdat iedereen met ook maar enigszins verstand anno 2019 weet dat zij geen deel uitmaakt van de huidige modewereld, kan geconcludeerd worden dat haar poging tot modeontwerpster volkomen mislukt is. Toen scheerde zij jarenlang haar hoofd kaal. Britney deed dat ook vanwege de haat tegen haar publieke personage dat haar leven bepaalde. Ok.

In 2009 werd haar programma bij haar destijds werkgever RTL van de buis gehaald en kreeg zij geen nieuwe programma’s meer. Ik zou dan zeer gaan twijfelen aan mijzelf; het voelt toch een beetje alsof je per ommegaande door je werkgever naar huis gestuurd wordt. Daarna werd het akelig stil. Ja, ze heeft een aantal jaren plaatjes gedraaid op radiozenders maar daarvoor kun je ook bij een vrijwillige lokale omroep terecht. Niet noemenswaardig. Ook schreef zij een aantal boeken wat haar geen Heleen van Royen maakte en klaarblijkelijk ook geen gelukkige huisvrouw.

In 2016 sloot zij zich aan bij Erdogan’s helden van DENK waar zij zich wilde gaan richten op het tegengaan van racisme, discriminatie en xenofobie. Ook de positionering van vrouwen moest beter worden. Een gat van zo’n zes jaar in haar cv, niemand weet wat er in die jaren door haar hoofd heeft gespeeld. Zij had al wel weer haar op het hoofd groeien overigens. Een foto (klik) over de start van haar politieke carrière bestond uit drie blanke mannen (Kuzu, Azarkan en Öztürk) en één zwarte vrouw (Sylvana). Opvallend, opvallend. Uiteindelijk werd er volgens DENK contractbreuk gepleegd door Sylvana.

Sylvana begon haar eigen partij, heel verstandig want als eigen baas kun je immers niet ontslagen worden. Je bepaalt zelf je eigen regels (idealen) en kunt roepen wat je wilt. Dat doet zij dan ook, wat voor veel hilariteit maar ook tot woede leidt in het land. Zal wel een marketingstrategie zijn want èlke vorm van publiciteit ís immers publiciteit. Als je op internet zoekt op ‘kicken op aandacht’ kom je uit op ‘theatrale persoonlijkheidsstoornis’.

In de media verschijnt Sylvana vooral in berichtgevingen waarbij haar opinie opvallend genoeg is om een artikel aan te wijden. Sinds haar politieke carrière vind ik dat zij een slachtofferrol heeft aangenomen waarvan ik de reden niet kan vinden. Haar mislukte tv-carrière? Haar mislukte poging tot modeontwerpster? Haar mislukte radiocarrière? Welke druppel deed de spreekwoordelijke emmer doen overlopen?

Naar mijn inziens werkt haar strategie, met welk doel zij dan ook heeft, averechts. Door wat er in de media wordt geschreven, vind ik haar juist symbool staan voor hetgeen waar zij voor meent te willen strijden. Helaas. Een gemiste kans, net zoals dat het een gemiste kans is dat ik het hoe- en waarom van Sylvana niet heb kunnen vinden en dat dus vooralsnog voor mij een raadsel blijft.

[Column] Gereformeerde roze koek

Jongens, hijsen die regenboogvlag, NU!“, roept de baas tegen het personeel. Het hele land in rep en roer over een Nashville-verklaring waar men het bestaan daarvan niet wist tot de media er aandacht aan besteedde.

Iets dat prikkelt is het schrijven waard, want lezers openen het en vervolgens stroomt het geld binnen door de omringende advertenties. Gek hè? Maar toch de waarheid. Let er maar eens op hoe vaak je een artikel open klikt. Slecht nieuws is geld waard, goed nieuws niet. Goed nieuws prikkelt niet. Zo verloor Onno Hoes ooit zijn baan en kon Zwarte Piet zichzelf gaan afschminken.

Gevolg is dat er allerlei personen en instellingen mee proberen te waaien met de wind. Doel daarvan is profiteren. HEMA heeft Zwarte Piet heus niet vervangen vanwege tegemoetkoming voor diegenen die zich gediscrimineerd voelen, anders hadden ze Jip en Janneke ook wel direct de deur uit gesmeten. De media schreef er over, dus heeft HEMA er profijt van gehad. Tactiek en strategie. Adverteren is duurder.

Enfin, we hadden het over de Neshville-verklaring. Alsof we die SGP-heidekneuter jarenlang lief hebben gehad en nu ineens ‘geskokt’ zijn doordat hij dat stuk Bijbelse opnaaierij heeft ondertekend. We weten toch al jaren dat de SGP homo’s liever met terugwerkende kracht geaborteerd zien worden?

Semi-bekende Nederlanders die er een stukje over schrijven in de hoop dat de lezers van het stuk op de deelknop klikken en de gemeenten die spontaan de vlag hijsen want de lokale media besteedt er aandacht aan – “Kijk ons eens goed bezig zien.

De nare bijsmaak die het doel totaal voorbij vliegt. De storm is al gaan liggen maar het blijft aangewakkerd worden. Neem nog een gereformeerde roze koek.

[Column] Roze stempels

De laatste tijd merk ik dat eigenlijk veel dingen die ik doe, worden gelinkt aan mijn geaardheid. Denk aan gedrag, cosmetische ingrepen, smaak of interesses. Ik blijf het een raar fenomeen vinden; iets wat zou toebehoren tot de ‘homo’. Laatst heb ik bijvoorbeeld lipfillers genomen wat bijvoorbeeld weer werd gelinkt met mijn geaardheid. Zo gaat dat ook met make-up, glitterschoenen, haar verven en zelfs het dragen van een skinnyjeans.

Hoe zou dat toch komen, hoort het bij het beeld over een homo? Om eerlijk te zijn vind ik mijzelf ver weg staan van het maatschappelijke beeld over de homo. Ik wil het liefst niet geassocieerd worden met de traditionele ‘handtasnicht’ die voor de gelegenheid in een te strak broekje op een boot staat tijdens de GayPride.

Ja, ik houd van glitters en ben niet vies van een cosmetische ingreep maar waarom zou dat te linken moeten zijn met mijn geaardheid? Ik werd ooit meegevraagd voor een vrijgezellenfeest bij de vrouwelijke kant. Zij gingen naar een dragqueenbar in Amsterdam en dachten dat ik het wel leuk zou vinden. Niet dus, ruzie tot gevolg. Vaak hekel ik ook het gedrag van homo’s, niet zo zeer om wie zij zijn maar vooral om ‘hoe’ zij zijn. Iets waar ik misschien soms wel van walg als ik eerlijk moet zijn. In de tijd dat ik de homo-app Grindr nog op mijn telefoon had geïnstalleerd, werd daar volop gezocht naar seks. Wanneer je negen van de tien mannen vroeg om een dickpic kreeg je die zonder probleem toegestuurd.

In de homowereld is het grootste deel ook niet monogaam binnen een relatie. Ik spreek dan uit eerdere negatieve ervaringen. Vaak krijg ik vriendschapsverzoeken op Facebook van personen die ik niet ken, maar die wel homo zijn. Wanneer ik dan in hun vriendenlijst kijk zie ik dat zij met honderden homo’s ‘bevriend’ zijn. Met de waarom-vraag in gedachte klik ik dan op de blokkeerknop.

Op Instagram zie ik vaak micro-coming outs voorbij komen. Voor diegenen die niet weet wat dat is; dat is wanneer je er weer even aan wordt herinnert dat diegene homo is doordat er bijvoorbeeld ‘#dutchgay‘ onder de foto staat geschreven. Ik heb dan altijd zo’n gevoel dat er mee gezegd wordt dat diegene able to fuck is. Harde taal, maar zo komt het over. Viezigheid.

Ik ben blij dat ik nog vaak te horen krijg dat ik geen ‘standaard homo’ ben doordat ik tattoo’s heb, indirect niet over een ‘homostem’ beschik en geen dingen leuk vind welke in het maatschappelijke beeld passen van de homo. Ik luister niet naar Lady GaGa, lees geen L’Homo, ga niet uit in de gayscene en lust absoluut geen wijn. Ik ben dan ook wel blij dat we in Almere geen Reguliersdwarsstraat hebben waar de regenboogvlaggen aan elke gevel te vinden zijn. Het is niet nodig om jezelf in een hokje te plaatsen.

Homoseksuele vrienden heb ik ook niet, indirect heb ik daar bewust voor gekozen. Ik zie er geen meerwaarde in. Bij de mannelijke vrienden die ik heb kunnen gelukkig wel homograppen gemaakt worden puur omdat het goede vriendschappen zijn en dergelijke grappen gemaakt moeten kunnen worden.

Verbonden voelen met de term ‘homo’? Nee, absoluut niet. Kijk naar André van Duin, een homo waar je niets aan merkt en geen één stempel op zijn voorhoofd krijgt gedrukt. Wat een heerlijke man vind ik dat toch. Doe mij hem maar, in plaats van een Marc-Marie Huijbreghts of Albert Verlinde. Met alle respect natuurlijk, je moet zijn wie je wil zijn.

[Column] Drieduizend versus twee ton

Hiep hoera, Sint is weer in het land. Gisteren heb ik in Weesp mogen genieten van zo’n 40.000 tot 60.000 toeschouwers en wat was het een feest. Ik heb ook veel Almeerders gezien langs de route, die tussen de Weespers opgesteld stonden maar ook tussen al het andere publiek wat afkomstig was van buiten Weesp. Men kiest inmiddels niet meer per se voor de eigen woonplaats om een intocht te aanschouwen.

Ik heb één keer VlogPiet ‘mee laten lopen’ met de intocht in Almere, maar ben daar helaas zeer snel van genezen. Ik voelde mij meer dan veel te overgekwalificeerd. Alsof je een witgouden ring naast een vriendschapsring afkomstig van de kermis plaatst in de etalage.

Een nietszeggend maar toch vaak uitgesproken politiek correct antwoord is dat kinderen er niet veel baat bij hebben hoe een Sint of Piet er uit ziet, echter zijn het de ouders die beslissen waar zij hun kind mee naartoe nemen. Het oog wil immers ook wat dus kiezen ouders eerder voor een intocht waar wèl de nodige moeite voor is gedaan, waar in is geïnvesteerd en er daadwerkelijk personen hun medewerking verlenen bij wie het zijn van een ‘kindervriend’ ook daadwerkelijk in het hart zit. Geen chagrijnige Sinterklaas welke doet alsof het hem maar is overkomen en met pijn in het hart een mijter vanuit de feestwinkel heeft moeten aanschaffen.

Uiteindelijk zou je zeggen dat zo’n intocht pure marketing zou moeten zijn voor een stad. Een intocht in Almere Haven zou maximaal 3000 toeschouwers trekken. Voor een stad met 200.000 inwoners is dat natuurlijk ontzettend gênant en zou je je als organisator (en financieerder) eens achter de oren moeten krabben en opnieuw moeten bezien of je jezelf nu nog serieus moet nemen. Intochten waar wel de nodige liefde in is gestoken, trekken toeschouwers vanuit de wijde omgeving waarbij ouders zelfs medewerkers -van Sint tot Piet en van begeleider tot beveiliger- wordt becomplimenteerd over hoe goed het (weer) geregeld is. Vele dank wordt vervolgens uitgesproken voor het feit dat hun kind een topdag heeft gehad, en zij zelf ook. Ik zag een aantal minuten geleden over de intocht in Weesp een compliment voorbij komen vanuit Ghana – zegt toch genoeg?

Dergelijke intochten als die in Almere zijn goed voor kinderen van een jaar of acht zodat zij zonder moeite van het geloof kunnen worden afgeholpen.

Misschien is men wel ‘bang’ voor een grote massa toeschouwers vanwege de bijkomende kosten: er moeten dan onder meer extra toezichthouders worden ingehuurd, meer hekken worden neergezet en meer strooigoed worden ingekocht. Dan snap ik het wel, hoor. De enige Pieten die wèl waardig uitzagen, maakten deel uit van een externe Pietenband welke aangeduid kan worden als één van de beste van Nederland. Externe kwaliteit want intern zat het er dit jaar wederom niet in. Helaas.

Ik lach er om in mijn vuistje en kijk ondertussen naar wat voor leuke dingen er nog gepland staan in mijn agenda tot aan vijf december. Onder meer de Pakjesbootdagen waar Almere Haven ook weer deel van mag uitmaken. Het is weer begonnen!

[Column] Vastgoedellende in horrorcentrum Buiten

De één na de ander gaat failliet of sluit de deuren in Almere Buiten met een financiële reden als oorzaak. Niet zo gek als je ziet wat voor tarieven er worden gerekend voor de huur. In Almere Stad betaalt men fors minder, waar fors meer publiek op af komt.

Over de reden van teruglopende cijfers van winkelend publiek valt te discussiëren. Een veelgenoemd argument is het betaald parkeren, maar ligt het echt aan die twee euro per dag? Mensen die geen twee euro kunnen ophoesten voor één hele dag parkeren, hebben toch ook geen geld voor een auto, denk ik dan zo?

Ik denk dat het voornamelijk ligt aan het feit dat het centrum van Almere Buiten er simpelweg niet uitziet, een vreselijk en vooral niet uitnodigend aanzicht. Kerstverlichting wordt er slechts opgehangen bij ondernemers die een beetje naam bij de gemeente hebben en om de haverklap staat er een aannemer om wel iets van werkzaamheden te verrichten. Wanneer je vader vastgoedbezitter is gooi je ook hoge ogen overigens. In elk straatje is er wel een kapperszaak, voordeelshop, snackbar of cosmeticawinkel te vinden. Een gevarieerd aanbod heb je niet. Lege pandjes worden gevuld met een breiwinkel (?) die vervolgens geen huur hoeft te betalen. Ook zit er een meubelopslag van God weet wie, om de ruimte maar voor zo lang als het duurt op te vullen. En dat op een plein wat door de gemeente is aangeduid als ‘horecaplein’. Een soort Grote Markt maar dan met een gesubsidieerd breiwinkeltje, meubelopslag, lege pandjes en een handje vol hardwerkende ondernemers die het hoofd gelukkig nog wel boven water kan houden. Met hartklachten tot gevolg. 

Ik sprak een ondernemer die vroeg om huursverlaging: kreeg diegene niet en diegene werd erop geattendeerd dat het huurcontract ook niét kan worden verlengd door de makelaar. Kan de makelaar de leegstand voor een aantal jaren belastingtechnisch gaan aftrekken. Ondernemer bang en de makelaar ligt er niet wakker van, dat zijn van die vieze legale spelletjes ‘want de wet’. Ook een trend in Almere is de stille huursverhoging waarbij een mededeling over het ineens vallen onder de ‘vrije sector’ uit blijft – weg huurtoeslag maar betalen zul je. Laatst zat ik in de kroeg en praatte we doodleuk over wie nu precies het meest betaalt per m2, we lachten elkaar uit maar het is eigenlijk triest en schandalig. Gelukkig hebben we een dak boven het hoofd, denk je dan.

Nu wordt er in het centrum gestart met de bouw van een hotel en er is een kleine kans op een bioscoop, maar voor wie? Voor de makelaar die de panden dan weer kan aanmelden bij de Belastingdienst? Een impuls voor het centrum van Almere Buiten is het niet. Ik betrap mijzelf er ook op dat ik liever naar stad ga vanwege onder meer de gezellige sfeer en het massale variërende aanbod. Ondernemers in Buiten werd zo’n 5 jaar geleden een mooi plein beloofd maar kreeg armoe, zo blijkt.

In Almere Stad worden grote namen als Primark, Hudson’s Bay et cetera door de gemeente gelokt met een deels gesubsidieerde huur. Daar droomt men in Buiten ook van, dat zou een echte impuls zijn. Geen hotel of bioscoop. We blijven er over discussiëren, wachten is op het antwoord op de vraag bij welke volgende ondernemer de bom valt.

[Column] Boodschappen

Sinds een aantal weken ben ik aan het Picnic’en geslagen – een online supermarkt waardoor de sluizen van de hemel zich voor mij hemelsbreed opende. Al een aantal jaren geleden begon ik op te kijken tegen het doen van de wekelijkse boodschappen, puur omdat het vele irritaties opleverde en mij simpelweg te veel tijd kostte: je moest er eerst heen om vervolgens minstens een uur door de supermarkt te slenteren wat op zaterdagen door de drukte kenmerken had van een heuse hindernisbaan. Vervolgens kon je de winkelwagen bij de kassa uitladen om daarna alles als de wiedeweer in te pakken want er waren nog meer mensen die in de rij stonden om af te gaan rekenen.

Vaak kreeg ik te maken met het feit dat schappen compleet leeg waren; zat ik zonder brood of appelflappen terwijl ik die avond visite kreeg – weer boze gezichten vanaf de bank omdat de snaai zich slechts beperkte tot naturel chips. Ook had ik vaak het ‘geluk’ dat er vooraan in de rij een dame op leeftijd stond of een kleuter die van mama zelf mocht afrekenen. Superschattig maar het is enorm tijdrovend. Mijn man kan ik er ook niet meer heen sturen want die ervaart dezelfde ergernissen. 

Enfin, ik ontdekte dus Picnic. Een app waarmee je waar dan ook (zelfs vanuit bed of vanaf de wc) voor minstens 25 euro aan boodschappen kunt aanklikken waarna het kosteloos bij je wordt bezorgd – al de volgende dag met een aangegeven tijdsvak van 30 minuten. Je kunt zelfs zien waar de bezorger rijdt en diegene tilt het op verzoek nog de keuken in ook. 

Nadeel vind ik de vershoudgarantie van meestal 3 á 4 dagen, maar wanneer je creatief bent kun je daar zeker wel wat mee doen: op tijd invriezen of de betreffende maaltijd vast klaarmaken om vervolgens in te vriezen. Dat doe ik ook steeds vaker trouwens, het koken en invriezen voor de gehele week. Men noemt het ‘preppen’ – zo hoef je alleen maar te ontdooien en op te warmen wat een hoop tijd scheelt en waarmee het koken ook daadwerkelijk leuk blijft.

Voor wie ook ‘ns Picnic wil uitproberen staat hieronder een kortingcode – niet zo zeer met het idee om reclame te maken maar puur om de gunfactor. Ikzelf loop immers al wekenlang met een glimlach rond doordat ik de uren die ik eerder kwijt was in de supermarkt nu kan besteden aan andere zaken. Een korte doe-het-zelf-cursus timemanagement.

[Column] Buxusmotrups

Al negeerde ik het onderwerp wekenlang zó hard in onder meer de Almeerse buurtgroepen op Facebook, helaas heb ik er de laatste dagen toch aan moeten geloven; overlast door de buxusmot – met name de rups zorgt voor nare overlast en jeuk tot over mijn hele lichaam. Ik dacht dat ik van de week door een spinnenweb liep toen ik de hond ging uitlaten maar het web bleek afkomstig te zijn van de buxusmotrups. Getsie. Op de voordeur zag ik een aantal buxusmotrupsen zitten, een aantal dagen later –dus vandaag– zitten de beestjes overal. 

Verspreid over de buitenmuur van het hele gebouw. Het is mij een wonder dat ik de beestjes tot nu toe nog steeds buiten de deur heb weten te houden. Oké, eentje was er naar binnen geglipt maar die is nu zijn geluk aan het beproeven in de zevende hemel. Mijn vader woont twintig kilometer verderop en heeft nergens last van, hij kende zelfs het fenomeen ‘buxusmotrups’ niet. 

De buxusmotrups blijkt in het voorjaar al hun seizoen te starten, zo las ik op internet. Inmiddels is het bijna half september en is het haast vervelender dan de plaag vliegende mieren welke elke zomer een aantal dagen aan hun bruidsvlucht bezig is. Hoe lang nog is de vraag? En vooral, wat doe je er aan? Geen idee, wist ik het maar.

Ik heb mijzelf voorgenomen om morgen maar de gemeente of woningbouw te bellen want ik zie het immers niet zitten om met een ladder het gehele pand te voorzien van ammoniak of ander goedje om er waarschijnlijk vervolgens achter te komen dat het niet werkt. In de straat hebben een aantal buren alle buxussen weggehaald; deels omdat deze waren kaalgevreten en deels uit coulance voor de buurt en de mogelijke overlast die kon komen. 

Ik ben zo benieuwd of iemand nu de ideale oplossing weet; een bestrijdingsmiddel aanschaffen, lekker laten zitten of simpelweg de bezem pakken en aan de slag gaan? Met deze buxusmotrups zou je haast zeggen dat Almere groener wordt. ‘Stop de kaalslag‘, zou men in de Kruidenwijk zeggen. Maar nu even in heel Almere, RIPde buxus.

Contact

Alhoewel ik enorm toegankelijk en via verschillende kanalen te bereiken ben, moet ik economisch met mijn tijd omgaan. Desalniettemin kun je er natuurlijk voor kiezen om de stap te zetten door mij te mailen met hetgeen je aan mij kwijt wilt.

E-mail: max@maxjoling.nl

Dat was het!

Ga terug omhoog of bekijk meer van Max op Twitter, Facebook of Instagram

Thanks for downloading!

Top